What are Djinns?

In Middle Eastern and Islamic cosmology, the djinn/jinn are a class of spirits that inhabit a hidden world, al ghayb. Belief in them predates Islam and they feature in folklore and religion both in a variety of shapes and forms

A thread on the djinn:

— Ali A Olomi (@aaolomi) July 31, 2019

There are multiple types of djinn. The classic wish-granting type is known as Marid. They are giant beings with immense power. According to Islamic lore, they try to listen in to the angels discussing fate and are driven off with fiery missiles—hence shooting stars.

**

Ifrits are infernal winged djinn who live in tribal social structures with kings and rulers. They can shapeshift into animals, or appear as humans and are believed to cause sudden sandstorms and dust devils. They frequent ruins

**

In the classic story of Aladdin there are actually two djinn. The djinn of the ring is a type of Ifrit while the more powerful djinn of the lamp is a type of marid.

**

Ghuls (where we get the word ghoul from) are djinn who haunt cemeteries. They are flesh-eating creatures that feast on the living and the dead. They can appear as beautiful women to lure men to their deaths, but are recognizable by their donkey legs. A Qutub is a bestial Ghul

**

The Si’lat are shapeshifting djinn who take the form of beautiful women to procreate with men. They akin to the succubus or European hag, though si’lat aren’t always evil. The more malicious Qarinah can also appear as a beautiful woman and is associated with sleep paralysis.

**

Then there is the Shiqq, a malformed djinn that is like a homunculus. They mate with humans and the offspring is a Nasnas a hybrid creature with half a head, one hand, and a single leg. The Nasnas is related to the Somali xungruuf.

**

We have the Hinn, which scholars debate are either a subclass of djinn or a separate group entirely who were rivals of the djinn. Ibn Kathir relates that the jinn and hinn waged war on one another. They also feature prominently in Alawite cosmology

**

The Hatif, also known as namgirak in the Persianate world, is a djinn who mimics the voices of loved ones to call out to you. They has no form, but always sounds like someone you know. If you hear a disembodied voice of a loved on, it may be a Hatif

**

Finally, there is the Qareen, a djinn-like companion everyone is born with, like a shadow that follows us through life.

**

In addition to classes and types there are also famous djinn like Iblis, the Islamic devil. A djinn who was raised in status to heaven, but who defied God when he refused to bow before Adam. He was cast out and became Shaiytan.

**

There are the seven djinn kings associated with planets: Al Madhhab (Sun), Al Abyad (Moon), Al Burqan (Mercury), Zawba’ah (Venus), Al Ahmar (Mars), Shamhurash (Jupiter), and Maymun (Saturn). They are associated with astrology and magic and watched over by angels.

**

There is the djinn king Sakhr, who is reputed to have attempted to depose King Solomon and who appears in Arabian Nights as the ruler of a mystical island. For his treachery he was bound in an iron chest and cast into the sea.

**

The Qur’an and Hadith refer to the djinn as creatures formed of a type of elemental fire, a smokeless, smoldering flame. Historically they may have their origin in local spirits of the land, or tutelary deities and perhaps may be related to the concept of Genii.

**

They can appear as weather phenomenon, can be tricksters that make your household items go missing, can also be lethally dangerous, associated with illness and madness, and can shape shift. It is said if you find a black cat, snake, or dog in your house it is likely a djinn.

**

As Islam spread they also became associated with local spirits elsewhere like the Malay Pelesit. There is some crossover with other spirits in global folklore

Kaşıkçı Cinayetinin İslam Dini ve Müslümanların Tarihsel Siyasi Tecrübesi ile İrtibatı

Ahmet Kurucan, tr724.com

Dünya, Washington Post yazarı Suud’lu Cemal Kaşıkçı’nın, İstanbul’daki Suudi Arabistan Konsolosluğu’nda öldürülmesi hadisesini konuşuyor. Cinayetin siyasi yönü konunun uzmanlarına ait. Fakat takip edebildiğim kadarıyla bu alanda konuşan birçok uzman sözü İslam dini, İslam toplumu, İslam kültürü, İslam-siyaset ilişkisi, İslam siyasetindeki iktidar-muhalefet ilişkisi gibi konulara getiriyor ve kendilerine göre yorumlarda bulunarak meseleyi farklı bir platforma taşıyorlar.

Doğru mu bu yaklaşım? Hem yanlış hem de doğru. Yanlıştan başlayayım. Eğer cinayet  İslam dini ile irtibatlandırılıyorsa yanlış; çünkü son tahlilde Suud hükümetinin de kabul ettiği, sorumlularını açığa aldığı, cezalandıracağını söylediği bir cinayetten söz ediyoruz. Güncel ve aktüel bir olay. Bunun İslam dini ile ne alakası olabilir ki? İslam mı emrediyor Kaşıkçı’nın veya özellikleri her ne ise, o özelliklere sahip kişilerin öldürülmesini? Hangi ayet, hangi hadis, hangi Hz. Peygamber uygulaması? Bugün cereyan eden bir hadiseden 14 asır önce nazil olan bir dini sorumlu tutmanın tutarlı bir mantığı yansıttığı söylenebilir mi?

“Ortada bir insan hayatı söz konusu. İslam’da yok deyip kestirip atamazsınız.” Tamam ben de aynı şeyi söylüyorum. Kestirip atılmasın. En azından cinayetin aydınlatılması için güvenlik güçleri başta konu ile alakalı yetkililerin yapacağı araştırma ve sonuçları beklensin. Bu cinayet İslam’a saldırı için bahane olmasın.

Bu yaklaşıma şöyle bir itiraz yapılabilir; “Bu araştırmalardan ne bekliyorsunuz ki? Minareyi çalan kılıfını hazırlar. Nitekim şimdiye kadar yapılan çelişkili açıklamalar, duvarların boyanması, konsolosun ülkesine elini kolunu sallaya sallaya geri dönmesi vb. şeyler, gerçekleri olduğu gibi yansıtan doğru sonuçlar çıkmayacağının göstergesi.

Buna itiraz veya cevap sadedinde diyebileceğim hiçbir şey yok. Dudaklarımdan “siyasetin ahlakı” deyimi çıkıyor. Maalesef günümüz dünyasında siyasetin ahlakı bu. Yalan söylemenin fazilet sayıldığı, “size sizin vergilerinizle oluşan bütçenizi kullanarak hizmet edeceğiniz” vaadiyle iktidar olmuş insanların vatandaşlarına söyledikleri yalanlara “liderlik bu işte” denildiği bir dünyada yaşıyoruz. Ne diyebilirim ki? Keşke diyeceğim şeyler olsaydı. Keşke bu itiraza çok güçlü argümanlarla itiraz edebilseydim. Ahlaklı insanların siyaset yaptığı, iktidar veya muhalefette olduğu bir dünyada insan hayatının, insan haklarının, kul hakkının korunduğunu, “Devlet böylesi durumlarda bütün güçleri ile mazlumun yanındadır. İstihbarat, güvenlik ve adalet mekanizması el ele verir, gerçeği bütün çıplaklığı ile açığa çıkartır, suçlular cezalarını bulur” diyebilseydim. Böyle olmuyor. Böyle olmadı. Ve ihtimal Kaşıkçı cinayeti de dahil böyle olmayacak.

Pekâlâ İslam kültürü, İslam-siyaset ilişkisi, İslam siyasetindeki iktidar-muhalefet ilişkisi ile irtibatlandırma? Bu başta yaptığım tasnifteki “doğrudur” kısmının da cevabını teşkil edecek. Tekrara düşme pahasına açık ve net olarak bir kez daha ifade edeyim, Kaşıkçı cinayetinin İslam dini ile irtibatlandırılması yanlıştır ama Müslümanların tarihsel siyasi tecrübesi ile irtibatlandırılması doğrudur. İslam; bağlayıcı hükümleri, değerleri ve ilkeleri ile Kur’an ayetleri ve Hz. Peygamber pratiğinin adıdır. Müslümanların tarihsel tecrübesi ise onların İslam’dan anladıklarını söz ve eylemle ortaya koyduğu şeyin adıdır. Bu açıdan bakınca Müslümanların tarihsel siyasi tecrübelerinde görüyoruz ki iktidarı elde etmek, elde edilen iktidarı ve gücü başkalarına devretmemek, bu uğurda muhalefetin sesini kesmek ve öldürmek de dahil her türlü yola müracaat etmek inkarı kabil olmayan bir gerçekliktir. Burada da ağzıma “siyasetin doğası” deyimi pelesenk oluyor.

Bu gözlükle gayri-Müslim dünyaya baktığımızda da farklı bir manzara karşımıza çıkmıyor. Bakın isterseniz Hıristiyanların tarihsel siyasi tecrübesine. Katolik kilisesinin devlete hâkim olduğu yıllara. Siyasi erke muhalif olan vatandaşlarını aynı dine inanmış olmalarını dikkate almaksızın nasıl bertaraf ettiklerine, nasıl zulümler, eziyetler ve işkenceler yaptıklarına. Orta çağ Avrupası bunun örnekleri ile dolu.

Bu cümlelerimle Müslümanlarda var ama Hıristiyanlarda da var demek istemiyorum. Öyle bir kolaycılığa düşmek istemem. Aksine siyasetin doğası diyorum. Demek ki güç, iktidar, hükmetme makamına gelen insanlar oradan bir daha inmek istemiyor ve bu uğurda orantısız güç kullanarak muhaliflerini sindiriyor, bastırıyor, hapsediyor ve nihayet öldürüyorlar.

“Müslümanların tarihsel siyasi tecrübesinde var” cümleme geri döneyim. Eğer seçici bir tarih okuması yapmaz, tarihi inanç alanı ve tarihi şahsiyetleri inanç nesnesi haline getirmezseniz –ki bu ikisi de tarihi doğru anlama adına hayatî öneme sahip iki yaklaşımdır- bunu görebilirsiniz. Hz. Peygamber’den sonraki erken dönem siyasi tecrübeye bakın isterseniz. Hz. Ebu Bekir’in ‘Beni Saide’ bahçesinde devlet başkanı seçilmesi ile sonuçlanan tartışmalarla başlamıştır bu süreç. “Halifeler Kureyş’tendir” yaklaşımları bu tartışmaları sembolize eden beyanlardır.

Hz. Ömer, Hz, Osman ve Hz. Ali gibi Müslüman oldukları andan itibaren İslam dinine çok büyük yararlılıkları dokunan, Hz. Peygamberin arkadaşı, yeğeni, damadı ve kayınpederi sıfatlarına haiz olan insanlar öldürülmüştür. Hz. Ali döneminde cereyan eden 80 bine yakın insanın ölümü ile neticelenen iç savaşların hepsi de Müslümanların tarihsel siyasi tecrübesinde gördüğümüz iktidar-muhalefet savaşlarının sonucudur. ‘Şeyhu’l İslam’ fetvaları, kazasker onayları ile Osmanlı’lar döneminde öldürülen şehzadelere ne demeli? Hele bu fetvaların “Her kimesneye evladımdan saltanat müyesser ola, karındaşlarını nizamı alem için katletmek münasiptir” fermanları ile kanunlaştırılması ve ardından “siyaseten katl” kavramları ile meşrulaştırılması?

Diyelim ki iktidarı elde etme, padişah olma uğruna girdiği silahlı mücadelelerle halkın huzurunu bozan şehzadeler mer’i kanunlara göre öldürülmesi normal; pekâlâ beşikte öldürülen şehzadelere nasıl açıklama getirilecek?

Hasılı, seçici okuma yapmaz ve yukarıda dediğimiz gibi tarihi ve tarih içinde yerine alan ve bugünlere gelmemizde çok büyük emekleri olan şahsiyetleri kutsallaştırmazsanız bu gerçekleri görebilir, onlarla yüzleşebilir ve dediğim gibi İslamda değil ama Müslümanların tarihsel siyasi tecrübesinde muhalifleri yok etme vardır hükmüne varabilirsiniz. Yanlış anlaşılmalara sebebiyet vermemesi için tekrar edeceğim, siyasi iktidarlar için devlet gücünü arkasına alarak muhalefeti sindirme, bastırma, ortadan kaldırma İslam dininde, dinin temel değerlerinde, Hz. Peygamber pratiğinde yoktur ama Müslümanların tarihinde vardır. Hem de dine rağmen vardır.

Kaşıkçı cinayetinin bunla alakası var mıdır? Bu soruya Kaşıkçı’nın Suud rejimi ile olan münasebetlerine bakarak cevap verebilirsiniz. Bu bakış açısı ile elde edeceğiniz malumatlar ise soruya evet cevabını vermenizi gerekli kılar. Zira Kaşıkçı’nın en önemli özelliği Suud halkı için takındığı özgürlükçü makale, konuşma ve davranışları ile tam bir rejim muhalifi olması. Dolayısıyla İstanbul Suud konsolosluğunda öldürülmesi de haklı olarak bununla irtibatlandırılıyor. Bizim söylediğimiz şey de bunun Müslümanların tarihi siyasal tecrübesinde var olduğudur. Küçümsediğim, önemsemediğim için değil ama benim için hiç de şaşırtıcı olmadı. Sadece 14 asırdan beri var olagelen ‘siyaseten katl’ zincirine bir halka daha eklendi. Hepsi bu. Hesabı da ahirete kaldı. Çünkü dünyada bunun hesabını görecek, gerçek manada suçluları cezalandırabilecek ne bir irade ne de bir idare var vesselam.

The Destruction of Mecca

By ZIAUDDIN SARDAR  SEPT. 30, 2014 Guardian

WHEN Malcolm X visited Mecca in 1964, he was enchanted. He found the city “as ancient as time itself,” and wrote that the partly constructed extension to the Sacred Mosque “will surpass the architectural beauty of India’s Taj Mahal.”

Fifty years on, no one could possibly describe Mecca as ancient, or associate beauty with Islam’s holiest city. Pilgrims performing the hajj this week will search in vain for Mecca’s history.

The dominant architectural site in the city is not the Sacred Mosque, where the Kaaba, the symbolic focus of Muslims everywhere, is. It is the obnoxious Makkah Royal Clock Tower hotel, which, at 1,972 feet, is among the world’s tallest buildings. It is part of a mammoth development of skyscrapers that includes luxury shopping malls and hotels catering to the superrich. The skyline is no longer dominated by the rugged outline of encircling peaks. Ancient mountains have been flattened. The city is now surrounded by the brutalism of rectangular steel and concrete structures — an amalgam of Disneyland and Las Vegas.

The “guardians” of the Holy City, the rulers of Saudi Arabia and the clerics, have a deep hatred of history. They want everything to look brand-new. Meanwhile, the sites are expanding to accommodate the rising number of pilgrims, up to almost three million today from 200,000 in the 1960s.

The initial phase of Mecca’s destruction began in the mid-1970s, and I was there to witness it. Innumerable ancient buildings, including the Bilal mosque, dating from the time of the Prophet Muhammad, were bulldozed. The old Ottoman houses, with their elegant mashrabiyas — latticework windows — and elaborately carved doors, were replaced with hideous modern ones. Within a few years, Mecca was transformed into a “modern” city with large multilane roads, spaghetti junctions, gaudy hotels and shopping malls.

The few remaining buildings and sites of religious and cultural significance were erased more recently. The Makkah Royal Clock Tower, completed in 2012, was built on the graves of an estimated 400 sites of cultural and historical significance, including the city’s few remaining millennium-old buildings. Bulldozers arrived in the middle of the night, displacing families that had lived there for centuries. The complex stands on top of Ajyad Fortress, built around 1780, to protect Mecca from bandits and invaders. The house of Khadijah, the first wife of the Prophet Muhammad, has been turned into a block of toilets. The Makkah Hilton is built over the house of Abu Bakr, the closest companion of the prophet and the first caliph.

Apart from the Kaaba itself, only the inner core of the Sacred Mosque retains a fragment of history. It consists of intricately carved marble columns, adorned with calligraphy of the names of the prophet’s companions. Built by a succession of Ottoman sultans, the columns date from the early 16th century. And yet plans are afoot to demolish them, along with the whole of the interior of the Sacred Mosque, and to replace it with an ultramodern doughnut-shaped building.

The only other building of religious significance in the city is the house where the Prophet Muhammad lived. During most of the Saudi era it was used first as a cattle market, then turned into a library, which is not open to the people. But even this is too much for the radical Saudi clerics who have repeatedly called for its demolition. The clerics fear that, once inside, pilgrims would pray to the prophet, rather than to God — an unpardonable sin. It is only a matter of time before it is razed and turned, probably, into a parking lot.

The cultural devastation of Mecca has radically transformed the city. Unlike Baghdad, Damascus and Cairo, Mecca was never a great intellectual and cultural center of Islam. But it was always a pluralistic city where debate among different Muslim sects and schools of thought was not unusual. Now it has been reduced to a monolithic religious entity where only one, ahistoric, literal interpretation of Islam is permitted, and where all other sects, outside of the Salafist brand of Saudi Islam, are regarded as false. Indeed, zealots frequently threaten pilgrims of different sects. Last year, a group of Shiite pilgrims from Michigan were attacked with knives by extremists, and in August, a coalition of American Muslim groups wrote to the State Department asking for protection during this year’s hajj.

The erasure of Meccan history has had a tremendous impact on the hajj itself. The word “hajj” means effort. It is through the effort of traveling to Mecca, walking from one ritual site to another, finding and engaging with people from different cultures and sects, and soaking in the history of Islam that the pilgrims acquired knowledge as well as spiritual fulfillment. Today, hajj is a packaged tour, where you move, tied to your group, from hotel to hotel, and seldom encounter people of different cultures and ethnicities. Drained of history and religious and cultural plurality, hajj is no longer a transforming, once-in-a-lifetime spiritual experience. It has been reduced to a mundane exercise in rituals and shopping.

Mecca is a microcosm of the Muslim world. What happens to and in the city has a profound effect on Muslims everywhere. The spiritual heart of Islam is an ultramodern, monolithic enclave, where difference is not tolerated, history has no meaning, and consumerism is paramount. It is hardly surprising then that literalism, and the murderous interpretations of Islam associated with it, have become so dominant in Muslim lands.