Lie Regulations

 

All societies must reconcile the fact that lying is socially toxic with the fact that nearly all their members engage in this practice. Every belief system does its best to regulate dishonesty with taboos, sanctions, and norms. Few such systems claim that every lie is always wrong. This would put them too far out of synch with facts on the ground.

Therefore a major task for all belief systems has been to determine when it’s permissible to tell a lie.

Those participating in this search have usually taken three basic approaches: (1) lying is wrong, period (Augustine, Wesley, Kant); (2) it all depends (Montaigne, Voltaire, Bacon); (3) there is something to be said for a good lie well told (Machiavelli, Nietzsche, Wilde).

Greek gods were celebrated for their skill at deceiving humans and each other. In The Odyssey, Odysseus the dissembler is a far more intriguing character than Achilles the truth teller. When Athena, no slouch herself in the deception arts, approaches Odysseus upon his return to Ithaca in disguise, she is favorably impressed by the persuasive yarns he spins about himself. “Crafty must be he,” Athena tells Odysseus, “and Knavish, who would outdo thee in all manner of guile.”

Even early ethicists who warned against telling lies seldom did so on absolute terms. Plato, who condemned lying on general principles, nonetheless thought it was crucial for the guardians of his ideal republic to propagate “noble lies” so that the masses would accept their place and not disturb social harmony. Across the Adriatic, Cicero’s On Duties emphasized the need for truth telling among free men. In Cicero’s world, lying to a slave was not considered dishonest.

Most societies leave the question of determining which lies are justified to their clergy. Over the millennia theologians of all stripes have occupied themselves with explaining why some lies are worse than others. Even though the fourth of Buddhism’s five precepts admonishes the faithful to abstain from lying, Buddhists distinguish between major lies (such as feigning enlightenment), minor lies (making things up), and lies told to benefit others (as when a doctor conceals the truth from a patient who is dying). The latter in particular are not considered much of a problem.

Like Buddhism’s fourth precept, Hindu ethics proscribe lying. The seminal text Laws of Manu admonishes Hindi never to “swear an oath falsely, even in a trifling matter.” That seems clear enough. In its next passage, however, Manu’s laws advise that “there is no crime in a [false] oath about women whom one desires, marriages, fodder for cows, fuel, and helping a priest.”

This is how it goes in most theology. Admonitions not to lie are followed by a list of circumstances in which lying is permissible. Muhammad said his followers should always be truthful, except when a lie was necessary to preserve domestic harmony, save their life, or keep the peace. The Talmud also notes a need to keep peace as justifying falsehood. According to Judaism’s civil and religious laws, a pious scholar is always to tell the truth except when asked about his marital relations, or to avoid sounding boastful, or when telling others how well he has been hosted might burden his host with too many other guests.

Both Testaments of the Bible, and the Old Testament especially, combine condemnations of dishonesty with admiring accounts of successful deception: Abraham claiming that Sarah was his sister, not his wife; Jacob passing as his brother Esau to win his father’s blessing (and inheritance); Egyptian midwives rescuing Hebrew children by telling Pharaoh that their mothers were so vigorous that—unlike Egyptian women—they gave birth before the midwives arrived. 

The Brahmin Tradition

Among Brahmins, traditionally, a sanyasi, or itinerant beggar who gave up worldly interests for spiritual, was not deemed a failure. An ascetic streak ran through Brahmin culture. As Sanskrit scholar Daniel Ingalls has written in an essay, “The Brahmin Tradition,” “Asceticism and mysticism have been, for many centuries now, to the respectable Indian classes what art has been for the last century and a half to the bourgeoisie of Western Europe”—something to which, whether aspiring to it themselves or not, they at least gave lip service, and respected.

This tradition lifted an eyebrow toward any too-fevered a rush toward worldly success, lauded a life rich in mind and spirit, bereft though it might be of physical comfort. Even wealthy Brahmin families often kept homes that, both by Western standards and those of other well-off Indians, were conspicuous by their simplicity and spartan grace, with bare floors, the meanest of furniture. “Simple living and high thinking,” is how one South Indian Brahmin would, years later, characterize the tradition.

“Suffering exists. How do I escape it?”

“The religious history of the world does not boil down to the history of gods. During the first millennium BC, religions of an altogether new kind began to spread through Afro-Asia. The newcomers, such as Jainism and Buddhism in India, Daoism and Confucianism in China, and Stoicism, Cynicism and Epicureanism in the Mediterranean basin, were characterised by their disregard of gods.

These creeds maintained that the superhuman order governing the world is the product of natural laws rather than of divine wills and whims. Some of these natural-law religions continued to espouse the existence of gods, but their gods were subject to the laws of nature no less than humans, animals and plants were. Gods had their niche in the ecosystem, just as elephants and porcupines had theirs, but could no more change the laws of nature than elephants can. A prime example is Buddhism, the most important of the ancient natural law religions, which remains one of the major faiths.

The central figure of Buddhism is not a god but a human being, Siddhartha Gautama. According to Buddhist tradition, Gautama was heir to a small Himalayan kingdom, sometime around 500 BC. The young prince was deeply affected by the suffering evident all around him. He saw that men and  women, children and old people, all suffer not just from occasional calamities such as war and plague, but also from anxiety, frustration and discontent, all of which seem to be an inseparable part of the human condition. People pursue wealth and power, acquire knowledge and possessions, beget sons and daughters, and build houses and palaces. Yet no matter what they achieve, they are never content. Those who live in poverty dream of riches. Those who have a million want two million. Those who have two million want 10 million. Even the rich and famous are rarely satisfied. They too are haunted by ceaseless cares and worries, until sickness, old age and death put a bitter end to them. Everything that one has accumulated vanishes like smoke. Life is a pointless rat race. But how to escape it?

At the age of twenty-nine Gautama slipped away from his palace in the middle of the night, leaving behind his family and possessions. He travelled as a homeless vagabond throughout northern India, searching for a way out of suffering. He visited ashrams and sat at the feet of gurus but nothing liberated him entirely – some dissatisfaction always remained. He did not despair. He resolved to investigate suffering on his own until he found a method for complete liberation. He spent six years meditating on the essence, causes and cures for human anguish. In the end he came to the realisation that suffering is not caused by ill fortune, by social injustice, or by divine whims. Rather, suffering is caused by the behaviour patterns of one’s own mind.

Gautama’s insight was that no matter what the mind experiences, it usually reacts with craving, and craving always involves dissatisfaction. When the mind experiences something distasteful it craves to be rid of the irritation. When the mind experiences something pleasant, it craves that the pleasure will remain and will intensify. Therefore, the mind is always dissatisfied and restless. This is very clear when we experience unpleasant things, such as pain. As long as the pain continues, we are dissatisfied and do all we can to avoid it. Yet even when we experience pleasant things we are never content. We either fear that the pleasure might disappear, or we hope that it will intensify. People dream for years about finding love but are rarely satisfied when they find it. Some become anxious that their partner will leave; others feel that they have settled cheaply, and could have found someone better. And we all know people who manage to do both.

Great gods can send us rain, social institutions can provide justice and good health care, and lucky coincidences can turn us into millionaires, but none of them can change our basic mental patterns. Hence even the greatest kings are doomed to live in angst, constantly fleeing grief and anguish, forever chasing after greater pleasures.

Gautama found that there was a way to exit this vicious circle. If, when the mind experiences something pleasant or unpleasant, it simply understands things as they are, then there is no suffering. If you experience sadness without craving that the sadness go away, you continue to feel sadness but you do not suffer from it. There can actually be richness in the sadness. If you experience joy without craving that the joy linger and intensify, you continue to feel joy without losing your peace of mind.

But how do you get the mind to accept things as they are, without craving? To accept sadness as sadness, joy as joy, pain as pain? Gautama developed a set of meditation techniques that train the mind to experience reality as it is, without craving. These practices train the mind to focus all its attention on the question, ‘What am I experiencing now?’ rather than on ‘What would I rather be experiencing?’ It is difficult to achieve this state of mind, but not impossible.

Gautama grounded these meditation techniques in a set of ethical rules meant to make it easier for people to focus on actual experience and to avoid falling into cravings and fantasies. He instructed his followers to avoid killing, promiscuous sex and theft, since such acts necessarily stoke the fire of craving (for power, for sensual pleasure, or for wealth). When the flames are completely extinguished, craving is replaced by a state of perfect contentment and serenity, known as nirvana (the literal meaning of which is ‘extinguishing the fire’). Those who have attained nirvana are fully liberated from all suffering. They experience reality with the utmost clarity, free of fantasies and delusions. While they will most likely still encounter unpleasantness and pain, such experiences cause them no misery. A person who does not crave cannot suffer.

According to Buddhist tradition, Gautama himself attained nirvana and was fully liberated from suffering. Henceforth he was known as ‘Buddha’, which means ‘The Enlightened One’. Buddha spent the rest of his life explaining his discoveries to others so that everyone could be freed from suffering. He encapsulated his teachings in a single law: suffering arises from craving; the only way to be fully liberated from suffering is to be fully liberated from craving; and the only way to be liberated from craving is to train the mind to experience reality as it is.

“This law, known as dharma or dhamma, is seen by Buddhists as a universal law of nature. That ‘suffering arises from craving’ is always and everywhere true, just as in modern physics E always equals mc squared. Buddhists are people who believe in this law and make it the fulcrum of all their activities. Belief in gods, on the other hand, is of minor importance to them. The first principle of monotheist religions is ‘God exists. What does He want from me?’ The first principle of Buddhism is ‘Suffering exists. How do I escape it?’

Buddhism does not deny the existence of gods – they are described as powerful beings who can bring rains and victories – but they have no influence on the law that suffering arises from craving. If the mind of a person is free of all craving, no god can make him miserable. Conversely, once craving arises in a person’s mind, all the gods in the universe cannot save him from suffering.

Yet much like the monotheist religions, premodern natural-law religions such as Buddhism never really rid themselves of the worship of gods. Buddhism told people that they should aim for the ultimate goal of complete liberation from suffering, rather than for stops along the way such as economic prosperity and political power. However, 99 per cent of Buddhists did not attain nirvana, and even if they hoped to do so in some future lifetime, they devoted most of their present lives to the pursuit of mundane achievements. So they continued to worship various gods, such as the Hindu gods in India, the Bon gods in Tibet, and the Shinto gods in Japan.

Moreover, as time went by several Buddhist sects developed pantheons of Buddhas and bodhisattvas. These are human and non-human beings with the capacity to achieve full liberation from suffering but who forego this liberation out of compassion, in order to help the countless beings still trapped in the cycle of misery. Instead of worshipping gods, many Buddhists began worshipping these enlightened beings, asking them for help not only in attaining nirvana, but also in dealing with mundane problems. Thus we find many Buddhas and bodhisattvas throughout East Asia who spend their time bringing rain, stopping plagues, and even winning bloody wars – in exchange for prayers, colourful flowers, fragrant incense and gifts of rice and candy.”

Vedic Mathematics

In India in those days [shortly after Independence] there was a strong feeling that we needed to get back [from the British] what we lost by hook or by crook. It was mostly in terms of artefacts, stuff that the British might have taken away. Because we lost such a lot, I thought we should have the equivalent back of what we lost.

‘Vedic Mathematics is a misguided attempt to claim arithmetic back for India.’

Paryalar

Şark ve diğer Asya ülkelerinin dinlerine gelince; özellikle Hind dini öncekilerden farklı bir özelliğe sahip değildir. Hatta bazan neseb ve sülaleleri takdis babında adı geçen dinlerden çok daha ilerdedir. İnsanları birtakım sınıflara ayırmak hususunda onlardan daha zalim ve gaddardır. Mülayemet ve yumuşaklık nedir bilmez. Hind toplumundaki paryalar, her çeşit şeref ve asaletten ve müsavattan, insan haklarından, en basit insanî esaslardan mahrumdurlar. Onların ilim öğrenmeleri, ta’lim ve tedrisleri, ruhî yüceliklere vakıf olmaları asla caiz değildir. Vedalan okuyup öğrenmek, kurbanları takdim etmek, onları ilâhlarına ve putlarına adamak sadece Brahmanlara mahsustur. Vedalara göz atmak ve okumak hakkı Kshatrilerle Vaisyalara aittir. Manoşastr, Allah’ın, paryaları sadece bir gayeyle, adı geçen üç sınıfa hizmet düşüncesiyle yarattığını açıkça zikreder. Hind halkının ileri gelenleri Himalaya dağlarının ardındaki dünyadan habersizdiler. Dış dünya ve diğer milletler ile hiçbir irtibatları yoktu. Bu konuda herhangi bir arzu ve istekleri de mevcut değildi.

Hindistan

Eski çağda matematik, astronomi ve tıb ilimlerindeki başarılarıyla ve derin felsefî düşünceleriyle kendini gösteren Hindistan, tarihçilerin ittifakla belirttiklerine göre, M. VI. asrın başlarında dinî ve içtimaî açıdan en aşağı seviyedeydi. Hayasızlık mabedlerde dahi öylesine yaygınlaşmıştı ki, artık ayıp bile sayılmıyordu. Çünkü bizzat din buna kutsal bir renk katmıştı.Kadının hiçbir önemi ve değeri yoktu. İffetinden söz edilemezdi. Bir adam karısını kumar masasında kaybedebilirdi.Kocası ölen kadın diri diri toprağa gömülme tehlikesiyle karşı karşıya kalır, evlenemez ve hiçbir şekilde saygıya lâyık görülmezdi. Kocalarının ölümünden sonra dul kalan kadınlar, kötülüklerden ve dünya hayatının mihnetinden kaçmak ve kocalarına olan bağlılıklarını göstermek düşüncesiyle kendilerini yakarlardı. Bilhassa asîl sınıflar ve aristokratlar arasında iyice yaygınlaşmış olan bu âdet, İngiliz istilâsına kadar devam etmiştir.

Hindistan, komşularından ve yeryüzündeki diğer ülkelerden, sınıflar arasındaki korkunç uçurumlar ve insanlar arasındaki ayrıcalıklarıyla temayüz etmiştir. Bu, merhamete yer vermeyen çok katı bir nizamdı. Din ve akideyle takviye edilen ve istilâcı âsîlerin, dînî ve mukaddes duyguları sömüren Brahmanlar’ın çıkarlarına hizmet eden bu nizam, miras yoluyla geçen sülâle hakimiyetine dayalıydı. Meslek ve san’at esası üzerine kurulmuştu. Siyasî, medenî ve dinî ilkelere bağlı olarak çıkarılan bu kanun, Hindistanlı din adamları tarafından hazırlanmıştı. Hind toplumunda herkesin kabul ettiği ve bir hayat düsturu olarak benimsediği bu kanun, Hind halkını dört sınıfa ayırıyordu:

1. Kâhinler ve din adamları sınıfı (Brahmanlar)

2. Muharipler ve askerî sınıf (Kshatriyalar)

3. Tarım ve ticaretle uğraşanlar sınıfı (Vaikyalar)

4. Hizmetçiler sınıfi (Çudralar)

Bu sonuncusu en aşağı sınıftı. Kâinatın yaratıcısı onları ayaklarından yaratmıştır. Bu sebeple onlar öteki üç tabakayı hizmet etmek ve onları asude kılmakla mükelleftirler. Bu kanun Brahmanlara hiçbir kimsenin kendilerine ortaklık edemeyeceği bir makam ve mevki kazandırmıştır. Brahman, günahları ve amelleriyle diğer üç zümreyi yok etse bile suçsuzdur. O bütün günahları bağışlanmış bir insandır. Ona, vergi tahakkuk ettirilmesi caiz değildir. Hiçbir zaman ölümle cezalandırılamaz. Fakat hizmetçiler (çudralar) sınıfının mal yığmaları ve para biriktirmeleri, Brahman sınıfından biriyle oturmaları veya ellerini ona dokundurmaları, mukaddes kitapları okumaları yasaktır.

Hindistan parçalanmıştı ve anarşi içindeydi. Yönetim, sayılan yüzleri bulan emirlikler ve hükümetlerin elindeydi. Savaşlar ve çekişmeler ülkeyi zayıflatıyordu. Karışıklıklar, kötü idare, emniyetsizlik, halkın işlerinin ihmali ve istibdad, ülkeyi bir karanlığın içine itiyordu. Hindistan sanki ayrı bir âlemde yaşıyordu. Örf ve adetlerdeki donukluk ve aşırılık, sınıflar arasındaki derin ayrılıklar, kan ve soy taassubu, ülkenin idaresine hâkimdi. Hind üniversitelerinden birindeki Hindu bir tarih hocası, İslâmiyet’in Hindistan’a girişinden önceki asırdan bahsederken şöyle diyordu:

“Hind halkı dünyadan kopmuş ve kendi içine kapanmıştı. Dünyanın vaziyeti hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Bu cehalet, onların içinde bulunduğu durumun en kötüsüydü. Sonra içlerinde bir donukluk belirdi. Duraklama ve çöküş emareleri doğdu. Bu devirdeki edebiyat tamamen ruhsuzdu. Mimarî, resim ve diğer güzel sanatlardaki durum da bundan farksızdı.”

Hind toplumu hareketsiz ve cansız bir toplumdu. Sınıflar arasında derin uçurumlar, aileler arasında çirkin ayrıcalıklar vardı. Dul kadınların evlenmesini hoş karşılamıyorlar, yeme ve içmede nefslerine zulmediyorlardı. Paryalar ise kendi belde ve şehirlerinin haricinde sıkıntı ve ıstırap içinde yaşıyorlardı.

Hindistan

Eski çağda matematik, astronomi ve tıb ilimlerindeki başarılarıyla ve derin felsefî düşünceleriyle kendini gösteren Hindistan, tarihçilerin ittifakla belirttiklerine göre, M. VI. asrın başlarında dinî ve içtimaî açıdan en aşağı seviyedeydi. Hayasızlık mabedlerde dahi öylesine yaygınlaşmıştı ki, artık ayıp bile sayılmıyordu. Çünkü bizzat din buna kutsal bir renk katmıştı.Kadının hiçbir önemi ve değeri yoktu. İffetinden söz edilemezdi. Bir adam karısını kumar masasında kaybedebilirdi.Kocası ölen kadın diri diri toprağa gömülme tehlikesiyle karşı karşıya kalır, evlenemez ve hiçbir şekilde saygıya lâyık görülmezdi. Kocalarının ölümünden sonra dul kalan kadınlar, kötülüklerden ve dünya hayatının mihnetinden kaçmak ve kocalarına olan bağlılıklarını göstermek düşüncesiyle kendilerini yakarlardı. Bilhassa asîl sınıflar ve aristokratlar arasında iyice yaygınlaşmış olan bu âdet, İngiliz istilâsına kadar devam etmiştir.

Hindistan, komşularından ve yeryüzündeki diğer ülkelerden, sınıflar arasındaki korkunç uçurumlar ve insanlar arasındaki ayrıcalıklarıyla temayüz etmiştir. Bu, merhamete yer vermeyen çok katı bir nizamdı. Din ve akideyle takviye edilen ve istilâcı âsîlerin, dînî ve mukaddes duyguları sömüren Brahmanlar’ın çıkarlarına hizmet eden bu nizam, miras yoluyla geçen sülâle hakimiyetine dayalıydı. Meslek ve san’at esası üzerine kurulmuştu. Siyasî, medenî ve dinî ilkelere bağlı olarak çıkarılan bu kanun, Hindistanlı din adamları tarafından hazırlanmıştı. Hind toplumunda herkesin kabul ettiği ve bir hayat düsturu olarak benimsediği bu kanun, Hind halkını dört sınıfa ayırıyordu:

1. Kâhinler ve din adamları sınıfı (Brahmanlar)

2. Muharipler ve askerî sınıf (Kshatriyalar)

3. Tarım ve ticaretle uğraşanlar sınıfı (Vaikyalar)

4. Hizmetçiler sınıfi (Çudralar)

Bu sonuncusu en aşağı sınıftı. Kâinatın yaratıcısı onları ayaklarından yaratmıştır. Bu sebeple onlar öteki üç tabakayı hizmet etmek ve onları asude kılmakla mükelleftirler. Bu kanun Brahmanlara hiçbir kimsenin kendilerine ortaklık edemeyeceği bir makam ve mevki kazandırmıştır. Brahman, günahları ve amelleriyle diğer üç zümreyi yok etse bile suçsuzdur. O bütün günahları bağışlanmış bir insandır. Ona, vergi tahakkuk ettirilmesi caiz değildir. Hiçbir zaman ölümle cezalandırılamaz. Fakat hizmetçiler (çudralar) sınıfının mal yığmaları ve para biriktirmeleri, Brahman sınıfından biriyle oturmaları veya ellerini ona dokundurmaları, mukaddes kitapları okumaları yasaktır.

Hindistan parçalanmıştı ve anarşi içindeydi. Yönetim, sayılan yüzleri bulan emirlikler ve hükümetlerin elindeydi. Savaşlar ve çekişmeler ülkeyi zayıflatıyordu. Karışıklıklar, kötü idare, emniyetsizlik, halkın işlerinin ihmali ve istibdad, ülkeyi bir karanlığın içine itiyordu. Hindistan sanki ayrı bir âlemde yaşıyordu. Örf ve adetlerdeki donukluk ve aşırılık, sınıflar arasındaki derin ayrılıklar, kan ve soy taassubu, ülkenin idaresine hâkimdi. Hind üniversitelerinden birindeki Hindu bir tarih hocası, İslâmiyet’in Hindistan’a girişinden önceki asırdan bahsederken şöyle diyordu:

“Hind halkı dünyadan kopmuş ve kendi içine kapanmıştı. Dünyanın vaziyeti hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Bu cehalet, onların içinde bulunduğu durumun en kötüsüydü. Sonra içlerinde bir donukluk belirdi. Duraklama ve çöküş emareleri doğdu. Bu devirdeki edebiyat tamamen ruhsuzdu. Mimarî, resim ve diğer güzel sanatlardaki durum da bundan farksızdı.”

Hind toplumu hareketsiz ve cansız bir toplumdu. Sınıflar arasında derin uçurumlar, aileler arasında çirkin ayrıcalıklar vardı. Dul kadınların evlenmesini hoş karşılamıyorlar, yeme ve içmede nefslerine zulmediyorlardı. Paryalar ise kendi belde ve şehirlerinin haricinde sıkıntı ve ıstırap içinde yaşıyorlardı.

Hinduizm ve Budizm

“Hinduizm ile Budizm aynı derecede putperest bir yapıya sahipti. Hatta çoğu çaman Budizm, putperestlikte Hinduizm’e üstünlük sağlamıştı. Budizm başlangıçta ilâh fikrini kabul etmezdi. Fakat zamanla Buda en büyük ilâh halini aldı. Sonra buna meselâ Bodhisatvas gibi başka ilâhlar da eklendi. Putperest düşünce, özellikle ‘Mahâyânâ’ diye adlandırılan Budizm ekolünde iyice kökleşti ve Hindistan’da zirveye ulaştı. Öyle ki, Buda kelimesi bazı şark dillerinde ‘vesen’ ve ‘sanem (put)’ ile eş anlamlı kullanılmaya başlandı.”

Three

OUR ANCESTORS were very fond of the number 3 and it occurs repeatedly in

scripture and mythology. Christianity has the Holy Trinity of the father, the son and the holy spirit. Islam has three holy cities, Mecca, Medina and Jerusalem. Yin and Yang 

were warring opposites, heaven and earth, that had to be balanced by a third party, man, and Taoism also has three deities called the Three Pure Ones. Brahma, Shiva and Vishnu are the trinity of Hindu gods, Buddha, Dharma and Sangha are the three ‘treasures’ of Buddhism, and Norse mythology tells of three Norns, Urd, Verdandi and Skuld, who wove the tapestry of our fate, each person’s life being a thread in the tapestry.