Karl Popper's Three Worlds

More recently he introduced a notion of “World 3”—a world of scientific and artistic knowledge, distinct from the physical world (World 1) and the world of mind or thought (World 2). In “Epistemology without a knowing subject” and “On the theory of the Objective Mind” he uses “World 3” to mean a world of intelligibles: ideas in the objective sense, possible objects of thought, theories and their logical relations, arguments, and problem situations (1974, p. 154). It seems Popper wants to put a Platonic world of Ideal Forms alongside the mental and physical worlds.

Peter Medawar was impressed by Popper’s World 3. “Popper’s new ontology does away with subjectivism in the world of the mind. Human beings, he says, inhabit or interact with three quite distinct worlds; World 1 is the ordinary physical world, or world of physical states; World 2 is the mental world; World 3 is the world of actual or possible objects of thought—the world of concepts, ideas, theories, theorems, arguments, and explanations—the world, let us say, of all artifacts of the mind. The elements of this world interact with each other much like the ordinary objects of the material world; two theories interact and lead to the formulation of a third; Wagner’s music influences Strauss’s and his in turn all music written since. . . . The existence of World 3, inseparably bound up with human language, is the most distinctly human of all our possessions. The third world is not a fiction, Popper insists, but exists ‘in reality.’ It is a product of the human mind but yet is in large measure autonomous. This was the conception I had been looking for: The third world is the greater and more important part of human inheritance. It’s handing on from generation to generation is what above all else distinguishes man from beast.” But the difficulty of explaining the interaction between these worlds is fatal for Popper, as for his predecessors.

Gerçeği Aramak

Eğer bir kuram bir deneysel testten geçerse, bir bakıma kuvvetlenmiş olur, ama asla kesinkes "doğru"diye onaylanamaz veya kanıtlanamaz, çünkü ne kadar deney veya gözlem yaparsak yapalım, bir kuramın doğruluğunu mutlak kesinlikle belirleyemeyiz. Bir gün kuramın yapısında bir çatlağa rastlama ihtimali her zaman vardır. Öte yandan eğer kuram testten geçemezse çok daha zorlu bir sınavla karşılaşır. Bazen deneyin ya tasarım ya da yürütülme aşamasında hatalı olduğu gösterilebilir. Böyle bile olsa iyi tasarlanmış tek bir deney bir kuramı tamamen çürütmeye yetebilir. Nitekim Einstein'a atfedilen bir söz şöyle diyor: "Ne kadar deney yapılırsa yapılsın doğru olduğum kanıtlanamaz, ama tek bir deney yanlış olduğumu kanıtlayabilir."Bu düşünce Viyanalı bilim felsefecisi Karl Popper'ı doğru bilimin belirleyici özelliği olarak "yanlışlanabilirlik"kavramına götürmüştür: Bir kuram ancak yanlış olduğu gösterilebilir tahminlerde bulunabilirse –en azından prensipte– bilimsel olabilir. Ve en iyi kuramlar sıkı sınamayla kendilerini çürütme çabalarına karşı koyan kuramlardır.

Galileo'nun bilimsel bir kuram hakkında karar vermek için gözlem ve deneye başvurması, doğayı incelemeye yeni bir yaklaşımın temelini oluşturur. Onun yaptığı devrim mantıklı bilimsel yöntem olarak tümevarımı kullanmayı içerir. Bu demek değil ki ondan önceki biliminsanları deneyin bilimdeki önemini yadsıyorlardı; aksine çoğu, deneyin öneminin farkındaydı. Aslında büyük Arap alimi İbn-i Heysen, şaşırtıcı ölçüde modern bir yolla optik üzerine çalışmalar yaptığı için bazılarınca bilimsel yöntemin babası kabul edilir.

Son olarak, bilimsel yöntem biliminsanları arasında açık ve özgür iletişime dayanır. Gizliliğin bilimde yeri yoktur. Avusturya asıllı İngiliz biyokimyacı Max Pretutz'un sözüyle: "Gerçek bilim herkesin içeriyi görebildiği camdan evlerde serpilip gelişir. Pencereler savaşta olduğu gibi karartıldığında yaban otları ortalığı sarar; gizlilik eleştiriyi boğduğunda şarlatanlar ve kaçıklar ortalıkta cirit atar.”