Africa, Libya and DRC

 

There are now fifty-six countries in Africa. Since the ‘winds of change’ of the independence movement blew through the mid twentieth century, some of the words between the lines have been altered – for example, Rhodesia is now Zimbabwe – but the borders are, surprisingly, mostly intact. However, many encompass the same divisions they did when first drawn, and those formal divisions are some of the many legacies colonialism bequeathed the continent.

The ethnic conflicts within Sudan, Somalia, Kenya, Angola, the Democratic Republic of the Congo, Nigeria, Mali and elsewhere are evidence that the European idea of geography did not fit the reality of Africa’s demographics. There may have always been conflict: the Zulus and Xhosas had their differences long before they had ever set eyes on a European. But colonialism forced those differences to be resolved within an artificial structure – the European concept of a nation state. The modern civil wars are now partially because the colonialists told different nations that they were one nation in one state, and then after the colonialists were chased out a dominant people emerged within the state who wanted to rule it all, thus ensuring violence.

Take, for example, Libya, an artificial construct only a few decades old which at the first test fell apart into its previous incarnation as three distinct geographical regions. In the west it was, in Greek times, Tripolitania (from the Greek tri polis, three cities, which eventually merged and became Tripoli). The area to the east, centred on the city of Benghazi but stretching down to the Chad border, was known in both Greek and Roman times as Cyrenaica. Below these two, in what is now the far south-west of the country, is the region of Fezzan.

Tripolitania was always orientated north and north-west, trading with its southern European neighbours. Cyrenaica always looked east to Egypt and the Arab lands. Even the sea current off the coast of the Benghazi region takes boats naturally eastwards. Fezzan was traditionally a land of nomads who had little in common with the two coastal communities.

This is how the Greeks, Romans and Turks all ruled the area – it is how the people had thought of themselves for centuries. The mere decades-old European idea of Libya will struggle to survive and already one of the many Islamist groups in the east has declared an ‘emirate of Cyrenaica’. While this may not come to pass, it is an example of how the concept of the region originated merely in lines drawn on maps by foreigners.

However, one of the biggest failures of European line-drawing lies in the centre of the continent, the giant black hole known as the Democratic Republic of the Congo – the DRC. Here is the land in which Joseph Conrad set his novel Heart of Darkness, and it remains a place shrouded in the darkness of war. It is a prime example of how the imposition of artificial borders can lead to a weak and divided state, ravaged by internal conflict, and whose mineral wealth condemns it to being exploited by outsiders.

The DRC is an illustration of why the catch-all term ‘developing world’ is far too broad-brush a way to describe countries which are not part of the modern industrialised world. The DRC is not developing, nor does it show any signs of so doing. The DRC should never have been put together; it has fallen apart and is the most under-reported war zone in the world, despite the fact that six million people have died there during wars which have been fought since the late 1990s.

The DRC is neither democratic, nor a republic. It is the second-largest country in Africa with a population of about 81 million, although due to the situation there it is difficult to find accurate figures. It is bigger than Germany, France and Spain combined and contains the Congo Rainforest, second only to the Amazon as the largest in the world.

The people are divided into more than 200 ethnic groups, of which the biggest are the Bantu. There are several hundred languages, but the widespread use of French bridges that gap to a degree. The French comes from the DRC’s years as a Belgian colony (1908–60) and before that, when King Leopold of the Belgians used it as his personal property from which to steal its natural resources to line his pockets. Belgian colonial rule made the British and French versions look positively benign and was ruthlessly brutal from start to finish, with few attempts to build any sort of infrastructure to help the inhabitants. When the Belgians went in 1960 they left behind little chance of the country holding together.

The civil wars began immediately and were later intensified by a blood-soaked walk-on role in the global Cold War. The government in the capital, Kinshasa, backed the rebel side in Angola’s war, thus bringing itself to the attention of the USA, which was also supporting the rebel movement against the Soviet-backed Angolan government. Each side poured in hundreds of millions of dollars’ worth of arms.

When the Cold War ended both great powers had less interest in what by then was called Zaire and the country staggered on, kept afloat by its natural resources. The Rift Valley curves into the DRC in its south and east and it has exposed huge quantities of cobalt, copper, diamonds, gold, silver, zinc, coal, manganese and other minerals, especially in Katanga Province.

In King Leopold’s days the world wanted the region’s rubber for the expanding motor car industry; now China buys more than 50 per cent of the DRC’s exports, but still the population lives in poverty. In 2014 the United Nations Human Development Index placed the DRC 186th out of 187 countries it measured. The bottom eighteen countries in that list are all in Africa.

Because it is so resource-rich and so large, everyone wants a bite out of the DRC, which, as it lacks a substantive central authority, cannot really bite back.

The region is also bordered by nine countries. They have all played a role in the DRC’s agony, which is one reason why the Congo wars are also known as ‘Africa’s world war’. To the south is Angola, to the north the Republic of the Congo and the Central African Republic, to the east Uganda, Rwanda, Burundi, Tanzania and Zambia. The roots of the wars go back decades, but the worst of times was triggered by the disaster that hit Rwanda in 1994 and swept westward in its aftermath.

After the genocide in Rwanda the Tutsi survivors and moderate Hutus formed a Tutsi-led government. The killing machines of the Hutu militia, the Interahamwe, fled into eastern DRC but conducted border raids. They also joined with sections of the DRC army to kill the DRC’s Tutsis, who live near the border region. In came the Rwandan and Ugandan armies, backed by Burundi and Eritrea. Allied with opposition militias, they attacked the Interahamwe and overthrew the DRC government. They also went on to control much of the country’s natural wealth, with Rwanda in particular shipping back tons of coltan, which is used in the making of mobile phones and computer chips. However, what had been the government forces did not give up and – with the involvement of Angola, Namibia and Zimbabwe – continued the fight. The country became a vast battleground, with more than twenty factions involved in the fighting.

The wars have killed, at a low estimate, tens of thousands of people, and have resulted in the deaths of another six million due to disease and malnutrition. The UN estimates that almost 50 per cent of the victims have been children aged under five.

In recent years the fighting has died down, but the DRC is home to the world’s most deadly conflict since the Second World War and still requires the UN’s largest peacekeeping mission to prevent full-scale war from breaking out again. Now the job is not to put Humpty Dumpty together again, because the DRC was never whole. It is simply to keep the pieces apart until a way can be found to join them sensibly and peacefully. The European colonialist created an egg without a chicken, a logical absurdity repeated across the continent and one that continues to haunt it.

p

le of how the concept of the region originated merely in lines drawn on maps by foreigners.

Arab and European Invasion in Africa

 

Traders from the Middle East and the Mediterranean had been doing business in the Sahara, after the introduction of camels, from about 2,000 years ago, notably trading the vast resources of salt there; but it wasn’t until the Arab conquests of the seventh century CE that the scene was set for a push southward. By the ninth century they had crossed the Sahara, and by the eleventh were firmly established as far south as modern-day Nigeria. The Arabs were also coming down the east coast and establishing themselves in places such as Zanzibar and Dar es Salaam in what is now Tanzania.

When the Europeans finally made it down the west coast in the fifteenth century they found few natural harbours for their ships. Unlike Europe or North America, where the jagged coastlines give rise to deep natural harbours, much of the African coastline is smooth. And once they did make land they struggled to penetrate any further inland than about 100 miles due to the difficulty of navigating the rivers, as well as the challenges of the climate and disease.

Both the Arabs and then the Europeans brought with them new technology which they mostly kept to themselves, and took away whatever they found of value, which was mainly natural resources and people.

Slavery existed long before the outside world returned to where it had originated. Traders in the Sahel region used thousands of slaves to transport vast quantities of the region’s then most valuable commodity, salt, but the Arabs began the practice of subcontracting African slave-taking to willing tribal leaders who would deliver them to the coast. By the time of the peak of the Ottoman Empire in the fifteenth and sixteenth centuries hundreds of thousands of Africans (mostly from the Sudan region) had been taken to Istanbul, Cairo, Damascus and across the Arabian world. The Europeans followed suit, outdoing the Arabs and Turks in their appetite for, and mistreatment of, the people brought to the slave ships anchored off the west coast.

Back in the great capital cities of London, Paris, Brussels and Lisbon, the Europeans then took maps of the contours of Africa’s geography and drew lines on them – or, to take a more aggressive approach, lies. In between these lines they wrote words such as Middle Congo or Upper Volta and called them countries. These lines were more about how far which power’s explorers, military forces and businessmen had advanced on the map than what the people living between the lines felt themselves to be, or how they wanted to organise themselves. Many Africans are now partially the prisoners of the political geography the Europeans made, and of the natural barriers to progression with which nature endowed them. From this they are making a modern home and, in some cases, vibrant, connected economies.

Africa

 

        http://nationsonline.org/oneworld/africa_map.htm

Africa’s coastline? Great beaches, really, really lovely beaches, but terrible natural harbours. Rivers? Amazing rivers, but most of them are rubbish for actually transporting anything, given that every few miles you go over a waterfall. These are just two in a long list of problems which help explain why Africa isn’t technologically or politically as successful as Western Europe or North America.

There are lots of places that are unsuccessful, but few have been as unsuccessful as Africa, and that despite having a head start as the place where Homo sapiens originated about 200,000 years ago. As that most lucid of writers, Jared Diamond, put it in a brilliant National Geographic article in 2005, ‘It’s the opposite of what one would expect from the runner first off the block.’ However, the first runners became separated from everyone else by the Sahara Desert and the Indian and Atlantic oceans. Almost the entire continent below the Sahara developed in isolation from the Eurasian land mass, where ideas and technology were exchanged from east to west, and west to east, but not north to south.

**

Given that Africa is where humans originated, we are all African. However, the rules of the race changed c. 8000 BCE when some of us, who’d wandered off to places such as the Middle East and around the Mediterranean region, lost the wanderlust, settled down, began farming and eventually congregated in villages and towns.

But back south there were few plants willing to be domesticated, and even fewer animals. Much of the land consists of jungle, swamp, desert or steep-sided plateau, none of which lend themselves to the growing of wheat or rice, or sustaining herds of sheep. Africa’s rhinos, gazelles and giraffes stubbornly refused to be beasts of burden – or as Diamond puts it in a memorable passage, ‘History might have turned out differently if African armies, fed by barnyard-giraffe meat and backed by waves of cavalry mounted on huge rhinos, had swept into Europe to overrun its mutton-fed soldiers mounted on puny horses.’ But Africa’s head start in our mutual story did allow it more time to develop something else which to this day holds it back: a virulent set of diseases, such as malaria and yellow fever, brought on by the heat and now complicated by crowded living conditions and poor healthcare infrastructure. This is true of other regions – the subcontinent and South America, for example – but sub-Saharan Africa has been especially hard hit, for example by the HIV virus, and has a particular problem because of the prevalence of the mosquito and the Tsetse fly.

Most of the continent’s rivers also pose a problem, as they begin in high land and descend in abrupt drops which thwart navigation. For example, the mighty Zambezi may be Africa’s fourth-longest river, running for 1,600 miles, and may be a stunning tourist attraction with its white-water rapids and the Victoria Falls, but as a trade route it is of little use. It flows through six countries, dropping from 4,900 feet to sea level when it reaches the Indian Ocean in Mozambique. Parts of it are navigable by shallow boats, but these parts do not interconnect, thus limiting the transportation of cargo.

Unlike in Europe, which has the Danube and the Rhine, this drawback has hindered contact and trade between regions – which in turn affected economic development, and hindered the formation of large trading regions. The continent’s great rivers, the Niger, the Congo, the Zambezi, the Nile and others, don’t connect and this disconnection has a human factor. Whereas huge areas of Russia, China and the USA speak a unifying language which helps trade, in Africa thousands of languages exist and no one culture emerged to dominate areas of similar size. Europe, on the other hand, was small enough to have a ‘lingua franca’ through which to communicate, and a landscape that encouraged interaction.

Even had technologically productive nation states arisen, much of the continent would still have struggled to connect to the rest of the world because the bulk of the land mass is framed by the Indian and Atlantic oceans and the Sahara Desert. The exchange of ideas and technology barely touched sub-Saharan Africa for thousands of years. Despite this, several African empires and city states did arise after about the sixth century CE: for example the Mali Empire (thirteenth–sixteenth century), and the city state of Great Zimbabwe (eleventh– fifteenth century), the latter in land between the Zambezi and Limpopo rivers. 

However, these and others were isolated to relatively small regional blocs, and although the myriad cultures which did emerge across the continent may have been politically sophisticated, the physical landscape remained a barrier to technological development: by the time the outside world arrived in force, most had yet to develop writing, paper, gunpowder or the wheel.

The Midwife's Paradox

AP

In 1999, I traveled with a couple of Swedish students to visit a traditional midwife in a remote village in Tanzania. I wanted my medical students from Level 4 to meet a real health worker on Level 1 instead of just reading about them in books. The midwife had no formal education, and the students’ jaws dropped when she described her struggles, walking between villages to help poor women deliver babies on mud floors in complete darkness with no medical equipment and no clean water. One of the students asked, “Do you have children of your own?” “Yes,” she said proudly, “two boys and two daughters.” “Will your daughters become midwives like you?” The old woman threw her body forward and laughed out loud. “My daughters! Working like me?! Oh no! Never! Ever! They have nice jobs. They work in front of computers in Dar es Salaam, just like they wanted to.” The midwife’s daughters had escaped Level 1. Another student asked, “If you could choose one piece of equipment that could make your work easier, what would that be?” “I really want a flashlight,” she answered. “When I walk to a village in the dark, even when the moon is shining, it is so difficult to see the snakes.”

Here’s the paradox: the image of a dangerous world has never been broadcast more effectively than it is now, while the world has never been less violent and more safe.

Fears that once helped keep our ancestors alive, today help keep journalists employed. It isn’t the journalists’ fault and we shouldn’t expect them to change. It isn’t driven by “media logic” among the producers so much as by “attention logic” in the heads of the consumers. If we look at the facts behind the headlines, we can see how the fear instinct systematically distorts what we see of the world.

African History is More Than Stale Narratives of Slavery and Colonialism

After the conference, a friend took me on a trip to one of the old trading posts that dotted the Gambia river and its tributaries from the 16th century onwards. Bintang was on a wide tributary, a couple of hours from Banjul; it had been settled by a few Portuguese men who had intermarried with African women and established trading links. We arrived in the early afternoon, and drove down to the fishing port where canoes were piled up at the jetty. My friend asked where the ruins of the old settlement were, and someone gestured beyond the jetty. We walked past a large midden of shells betokening ancient settlement, and soon saw the clear signs of the fortifications that had been built here more than 400 years before.

Back in the town, I began chatting to some of the fishermen. Yes, they knew all about the settlement here. The ruins were all over the place, and some of the houses were built with the old stones that had been brought from Lisbon. The history was there, known about, but not taught or discussed in schools, in universities, or in shaping a sense of the complexity of the African past. In fact, in most cases, history was taught with a syllabus that was 50 years old.

This picture is mirrored across the continent. One time, many years ago, I was discussing the past with a Senegalese friend, who said that it was better to forget it: I was not a slaver, and he was not enslaved, so what use was there in discussing it? I rehearsed the historian’s comfortable canard, that if we forgot the past we would be condemned to repeat it. But if I remember, he said, I’m going to get angry.

And yet there is so much more to African history than stale narratives of slavery and colonialism. One of the most insidious consequences of European colonialism was the devaluing of precolonial history and cultures. As the revolutionary Amílcar Cabral from Guinea-Bissau wrote in a key essay in 1966, colonial force required not only military control but also an ideological conquest, and this necessitated the undermining of older histories and cultures on the continent. The legacy of this lurks in the continuing devaluation of African history and the need to update the way it is taught and studied, both inside and outside the continent. Long into the postcolonial era, the effects of this colonial effort live on in the migration crisis, and the loss of former ways of knowledge that – like those related to ecology, and many other things – have much to offer the world in the 21st century.

by Toby Green, aeon

Religion to help resist inequality

Stereotypically, Westerners have seen Africa as ‘the continent without history’. The misrepresentation follows G W F Hegel’s 1830s dictum that Africa ‘is no historical part of the world’. The misconception continues to condition the way that international agencies approach their work in Africa. Africa’s problems are pressing and can have immediate, proximate solutions (developed by external agencies, with international funding). But, of course, this approach merely replicates the idea of Africa as without history, of a continent that requires saving from the outside: by well-meaning abolitionists and missionaries in the 19th century, and by internationalists in the 21st century. History compels us to look at the causes of things, including current problems; and many powerful internal and external actors involved in African society today would apparently prefer to avoid that consideration.

In order to understand many of the challenges of contemporary Africa, a historical framework is vital. The essentialness of history is evident in three key areas. Much of the contemporary political news about Africa discusses, first, the rise of jihād movements in Mali and northern Nigeria; second, the lack of a strong financial base for many of the things that are associated with modern states; and third, the problem of ‘failed states’ (the Central African Republic, Guinea-Bissau, Somalia). These topics are at the basis of many policy papers and research agendas related to Africa, most of which are developed without any deeper sense of the African past. A historical perspective changes the way these questions seem, and also what answers might be effective.

In the case of jihād in West Africa, it can be understood only as part of Islam’s history as a path of resistance to slavery and social inequalities in West Africa. Outside the continent, Boko Haram is the most well-known of these jihād movements. Its leaders are well aware of their historicity, and have often referred to the Sokoto Caliphate as their inspiration. One of the largest states in 19th-century Africa, this caliphate was established in what is now northern Nigeria following a jihād movement led in 1804 by a sheikh called Uthmān dān Fodio.

Sokoto rose in the Hausa states around the northern centres of Kano and Borno (now the heartland of Boko Haram). Its influence quickly spread through what is now Nigeria. The major empire of Oyò in the south fell in 1835, following an uprising led by slaves of nobles who had converted to Islam after a jihād led in northern Nigeria. With the collapse of Oyò, Lagos was poised to become one of Africa’s supercities. Meanwhile, many of the dispossessed were finding in Islam a religion to help resist inequality and the rising power of capitalism. As inequalities had grown, so had more and more people converted, drawing on the power of Islam to fight back against austerity. It drove the uprisings in both northern and southern Nigeria, and quickly spread as far afield as what is now Mali and The Gambia. The dynamic relationship between inequality and the role of jihād to oppose it continues, as Boko Haram attests. The facts suggest that, as both grow in the 21st century, diminishing the appeal of jihād requires addressing the prevalence of inequalities, probably on a global level.

by Toby Green, aeon

British Slave Trade in Asante and Fante Land

James knew the British had been inciting tribal wars for years, knowing that whatever captives were taken from these wars would be sold to them for trade. His mother always said that the Gold Coast was like a pot of groundnut soup. Her people, the Asantes, were the broth, and his father’s people, the Fantes, were the groundnuts, and the many other nations that began at the edge of the Atlantic and moved up through the bushland into the North made up the meat and pepper and vegetables. This pot was already full to the brim before the white men came and added fire. Now it was all the Gold Coast people could do to keep from boiling over again and again and again. James wouldn’t be surprised if the British had killed his grandfather as a way to raise the heat. Ever since his mother had been stolen and married to his father, his village had been swelteringly hot.

**

“Is it true?” he asked. “The rumors about the British abolishing slavery soon?”

Quey shrugged his shoulders. “The year James was born, they told everyone in the Castle that the slave trade was abolished and that we could not sell our slaves to America anymore, but did that stop the tribes from selling? Did that make the British leave? Don’t you see this war the Asantes and the British are fighting now and will continue to fight for far longer than you or I or even James can live to see? There’s more at stake here than just slavery, my brother. It’s a question of who will own the land, the people, the power. You cannot stick a knife in a goat and then say, Now I will remove my knife slowly, so let things be easy and clean, let there be no mess. There will always be blood.”

James had heard this speech or something like it many times before. The British were no longer selling slaves to America, but slavery had not ended, and his father did not seem to think that it would end. They would just trade one type of shackles for another, trade physical ones that wrapped around wrists and ankles for the invisible ones that wrapped around the mind. James hadn’t understood this when he was younger, when the legal slave exportation had ended and the illegal one had begun, but he understood now. The British had no intention of leaving Africa, even once the slave trade ended. They owned the Castle, and, though they had yet to speak it aloud, they intended to own the land as well.

Joseph Conrad - Roger Casement

Dün Gee'ye sormak üzere olduğum, ama cesaret edemediğim bir sorum var," dedi Roger. "Dilekçeyi Conrad imzaladı mı? Onun adını ne avukatım andı ne de Gee."

Alice olumsuz anlamda başını salladı.

"Ben kendim ona yazarak imzasını istedim," diye ekledi, hoşnutsuz bir ifadeyle. "Gösterdiği gerekçeler belirsizdi. Zaten siyasi konularda hep kaypak olmuştur. Belki de asimile olmuş bir İngiliz vatandaşı olarak kendini çok da güvende hissetmiyordun öte yandan bir Polonyalı olarak, Almanya'dan Rusya'dan nefret ettiği kadar nefret ediyor, çünkü onlar ülkesini yüzyıllar boyunca haritadan silmişlerdi. Her neyse, bilemiyorum. Biz senin dostların olarak hepimiz buna çok üzülüyoruz. İnsan büyük bir yazar, ama siyasi konularda pısırığın teki olabiliyor. Sen bunu herkesten iyi bilirsin, Roger."

Casement başını salladı. Soruyu sorduğuna pişman olmuştu. Bilmeseydi daha iyiydi. O imzanın yokluğu, ceza indirimi dilekçesini Edmund D. Morel'in de imzalamak istemediğini avukatı Gavan Duffy'den öğrendiği zamanki kadar içini kemirecekti artık. Dostu, kardeşi Bulldog! Kongo yerlileri uğruna girdikleri savaştaki bu can yoldaşı da, savaş zamanında vatanseverce sadakat gerekçesini ileri sürerek dilekçeyi imzalamayı kabul etmemişti.

"Conrad'in dilekçeyi imzalamamış olması işleri çok fazla değiştirmez," dedi tarihçi. "Onun Asquith hükümeti üzerinde siyasi nüfuzu sıfırdır."

"Hayır, elbette değiştirmez," diye kabullendi Roger.

Belki dilekçenin başarısı ya da başarısızlığı açısından bir önemi yoktu, ama kendisi için, yüreğinin derinliklerinde önemliydi. Hücresinde umutsuzluğa kapıldığı zamanlarda, kendisi de dahil olmak üzere onca insanın hayran olduğu, onun gibi prestij sahibi bir kişinin bu kritik zamanda kendisini desteklediğini, o imza aracılığıyla ona bir anlayış ve dostluk mesajı yolladığını hatırlamak, ona iyi gelebilirdi.

"Onu çok uzun zaman önce tanımıştın, öyle değil mi?" diye sordu Alice, sanki düşüncelerini okumuş gibi.

"Tam olarak yirmi altı yıl önce. 1890 Haziranı'nda Kongo'da tanımıştım," diye belirtti Roger. "Henüz yazar değildi. Ama yanlış hatırlamıyorsam bir roman yazmaya başladığını söylemişti. İlk yayımladığı Almayer'in Buda-lalığı'ydı hiç kuşkusuz. Adıma imzalanmış olarak bana yollamıştı. Bir yerlerde saklamışımdır. O zamanlar daha hiçbir şey bastırmamıştı. Denizciydi. O kuvvetli Polonya şivesi yüzünden İngilizcesi zar zor anlaşılıyordu."

"Hâlâ anlaşılmıyor," diye gülümsedi Alice. "Hâlâ o korkunç aksanıyla konuşuyor İngilizceyi. Sanki 'ağzında çakıl taşlan çiğnermiş gibi' der Bernard Shaw. Ama hoşumuza gitse de gitmese de harika yazıyor."

Roger'ın belleği, İngiliz ticaret filosunun o genç kaptanının, henüz başlamakta olan yaz mevsiminin o nemli sıcağı altında şakır şakır terleyerek, oraların yabancısı olan cildine karşı amansızca saldırıya geçen sivrisineklerin sokmalarından son derece rahatsız bir halde Matadi'ye geldiği 1890 Haziranı'ndaki o günün anısını getirmişti aklına. Saçları dökülüp alnı açılmış, kapkara sakallı, dik duruşlu, gözleri çukura kaçmış otuz yaşlarındaki bu adamın adı Konrad Korzeniowski'ydi ve Polonyalıydı, birkaç yıl önce İngiliz vatandaşlığını almıştı. Belçika Yukarı Kongo'yla Ticaret Anonim Şirketi'nin adamı olarak, Leopoldville-Kinshasa ile Kisangani'deki Stanley Şelaleleri arasında mal ve tüccarları getirip götüren o küçük vapurlardan birinin kaptanı olarak gelmişti. Burası vapur kaptanı olarak onun ilk görev yeriydi, bu da kafasını hayaller ve tasarılarla doldurmuştu. II. Leopold'ün, Afrika'yı uygarlaştırıp Kongoluları kölelikten, putperestlikten ve daha başka barbarlıklardan kurtarmaya azmetmiş büyük hümanist hükümdar olarak kendine bir imaj oluşturmakta kullandığı bütün o fanteziler ve mitlerle kafası dolu olarak gelmişti Kongo'ya. Asya ve Amerika denizlerinde uzun yıllar yolculuk etmiş biri olarak deneyimine, yabancı dillere yatkınlığına ve okumuşluğuna rağmen, bu Polonyalının Roger Casement'ı hemen cezbeden masum ve çocukça bir yanı vardı. Birbirlerine yakınlık duymuşlardı, o kadar ki, tanıştıkları o aynı günden, Korzeniowski'nin Le Roi des Belges adlı gemisinin dümenine geçmesi gerektiği için Leopoldville-Kinshasa'ya giden kervan yolundan yanında otuz taşıyıcıyla birlikte yola çıktığı üç hafta sonrasına kadar sabah, öğle, akşam görüşmüşlerdi.

Matadi'nin çevresinde gezintiye çıkıyorlar, sömürgenin artık var olmayan, yıkıntıları bile kalmamış ilk ve geçici başkenti Vivi'ye ve, efsaneye göre Livingstone Şelalesi'nin ilk çağlayan ve çavlanlarıyla Şeytan Kazanı'nın, Portekizli Diego Cao'yu dört yüzyıl önce durdurduğu Mpozo îrmağı'nın denize açıldığı yere kadar gidiyorlar. Lufundi düzlüğüne gittiklerinde, Roger Casement bu genç Polonyalıya, kâşif Henry Morton Stanley'in kendine yaptığı, yıllar sonra bir yangında yok olan ilk konutunun yerini göstermişti. Ama her şeyin ötesinde, pek çok şey hakkında, özellikle de Konrad'ın daha yeni ayak bastığı, Roger'ınsa artık altı yıldır bulunduğu bu çiçeği burnunda Bağımsız Kongo Devleti'nde olup bitenler üzerine uzun uzun konuşmuşlardı. Dostluk kurmalarından birkaç gün sonra, bu Polonyalı denizci, çalışmaya geldiği bu yerle ilgili olarak kafasında getirdiğinden çok farklı bir fikir edinmişti. 28 Haziran 1890 Cumartesi sabahı, Kristal Dağlarına doğru erkenden yola çıkmadan önce, Roger'la vedalaşırken dediği gibi "ırzına geçilmiş olarak" ayrılıyordu oradan. Çakıl taşlarını hatırlatan o belirgin şivesiyle aynen böyle söylemişti: "Siz benim ırzıma geçtiniz, Casement. II. Leopold hakkında, Kongo Bağımsız Devleti hakkında bildiklerimin ırzına geçtiniz. Hatta hayat hakkındaki düşüncelerimin." Sonra da dramatik bir ifadeyle yinelemişti: 

"Irzıma geçtiniz."

Roger'ın Londra'ya yaptığı yolculuklar sırasında birkaç kez yeniden görüşmüşler, ara sıra birbirlerine mektuplar yazmışlardı. O ilk buluşmadan on üç yıl sonra, 1903'ün Haziran ayında ingiltere'de bulunan Casement, Joseph Conrad'dan (artık adı böyleydi ve saygın bir yazar olmuştu), Kent'teki Hythe'da bulunan küçük kır evi Pent Çiftliği'nde bir hafta sonu geçirmek üzere davet almıştı. Romancı, karısı ve oğluyla birlikte orada sade ve münzevi bir hayat sürüyordu. Roger'ın yazarın yanında geçirdiği o iki günle ilgili çok sıcak anıları vardı. Artık saçlarının arasında gümüşi teller görünüyordu, gür bir sakalı vardı, şişmanlamış, kendini ifade ediş biçimine belli bir entelektüel azamet yerleşmişti. Ama Roger'a karşı son derece coşkulu davrandı. Roger, daha yeni okuduğu ve Kongo'da yaşanan o korkunç şeylerin olağanüstü bir betimlemesi olarak kendisini yürekten duygulandırdığını ona da söylediği, Kongo'da geçen romanı Karanlığın Yüreği için onu kutladığında, Conrad iki eliyle onu tutarak sözünü kesti.

"O kitabın ortak yazarı olarak siz görünmelisiniz, Casement," dedi, omuzlarına hafif hafif vurarak. "Sizin yardımınız olmasaydı onu dünyada yazamazdım. Gözümdeki perdeyi kaldırdınız. Afrika'yla ve Bağımsız Kongo Devleti'yle ilgili olarak. Ayrıca insan denilen o vahşi hayvan konusunda."

Yemek üstüne baş başa oturduklarında -son derece mütevazı bir aileden gelen ölçülü bir kadın olan Bayan Conrad'la çocuğu dinlenmeye çekilmişlerdi-, küçük bir ikinci kadeh Porto şarabından sonra, Roger'a, Kongolu yerlilerin iyiliği için bütün o yaptıklarından dolayı "İngilizlerin Bartolomé de las Casas'ı" diye anılmaya layık olduğunu söyledi. Roger böyle bir övgü karşısında kulaklarına kadar 

kıpkırmızı kesilmişti. Kendisi hakkında bu kadar iyi düşünceler besleyen, hem ona hem de Edmund D. Morel'e II. Leopold'e karşı açtıkları kampanyada o kadar yardım eden bir kişi, nasıl olur da yalnızca ölüm cezasının indirilmesini isteyen bir dilekçeyi imzalamaya yanaşmazdı? Bu imza onu hükümet karşısında ne gibi bir taahhüde sokabilirdi ki?

Londra'ya gittiği zamanlarda Conrad'la arada bir gerçekleşen daha başka karşılaşmalarını da hatırlıyordu. Bir keresinde Grosvenor Meydanı'ndaki kendi kulübü Wellington Club'da, Dışişleri'nden meslektaşlarıyla buluştuğunda da karşılaşmışlardı. Yazar, yanındakilerden ayrıldıktan sonra kendisiyle birlikte bir kadeh konyak içmek üzere kalmasında ısrar etmişti. Matadi'ye uğramasından altı ay sonra, Polonyalı denizci oralarda yeniden göründüğünde içinde bulunduğu feci durumu hatırlamışlardı. Roger Casement, ambarlar ve taşımacılıktan sorumlu olarak aynı yerde çalışmayı sürdürüyordu. Konrad Korzeniowski, Roger'ın daha altı ay önce tanımış olduğu, umutlarla dolu, coşkulu genç adamın gölgesi bile olamazdı. Sırtına yıllar binmişti sanki, sinirleri altüst olmuştu, parazitler yüzünden mide sorunları çekiyordu. Sürekli ishal olmaktan çok kilo kaybetmişti. Keyfi kaçmış ve kötümserleşmiş olarak, kendini gerçek hekimlerin ellerine emanet edebilmek için bir an Önce Londra'ya dönmekten başka bir şeyin hayalini kurmuyordu.

“Görüyorum ki cangıllar size merhametli davranmamış, Konrad. Telaşlanmayın. Malarya böyledir, ateş düşse bile geçmesi uzun sürer."

Roger'ın hem evi hem de ofisi olan o küçük evin terasında yemek üstüne sohbet ediyorlardı. Matadi'de o gece ne ay vardı ne de yıldızlar; ama yağmur yağmıyor, sigara içerek ellerindeki kadehlerden küçük yudumlar alırlarken böceklerin vızıltısı onlara ninni gibi geliyordu.

"En kötü olanı ne cangıldı ne bu sağlıksız iklim ne de yaklaşık iki hafta boyunca beni yarı baygın bırakan hastalık ateşi," diye yakındı Polonyalı. "Beş gün üst üste kanlı sıçmama neden olan o korkunç dizanteri de değildi. En kötüsü, Casement, en kötüsü, bu lanet ülkede her gün yaşanan o korkunç şeylere tanık olmaktı. İnsan gözlerini nereye çevirse, o kara şeytanların da beyaz şeytanların da yaptıkları bütün o şeylerdi."

Konrad, şirkete ait olan ve kumanda etmesi gereken o küçük Le Roi des Belges gemisiyle Leopoldville- Kinshasa'dan Stanley Şelaleleri'ne kadar gidiş-dönüş bir yolculuk yapmıştı. Kisangani'ye doğru yaptığı bu yolculukta her şey kötü gitmişti. Kinshasa yakınlarındayken, deneyimsiz kürekçiler bir girdaba kapıldıklarından kanoları alabora olunca boğulmasına ramak kalmıştı. Malarya yüzünden, yerinden kalkacak hali olmadan, ateşler içinde yanarak küçük kamarasında yatağa serilip kalmıştı. Le Roi des Belges'in bir önceki kaptanının, köylerden birinin yerlileriyle girdiği bir tartışmada oklarla öldürüldüğünü de oradayken öğrenmişti. Belçika Yukarı Kongo'yla Ticaret Anonim Şirketi'nin, ücra bir yerleşim yerinde fildişi ve kauçuk toplamakta olan bir başka çalışanını gidip oradan aldığında, adam yolculuk sırasında bilinmedik bir hastalıktan ölmüştü. Ama Polonyalıyı çileden çıkaran şey, bu fiziksel talihsizlikler değildi.

"Ahlaki çöküntü, bu ülkedeki her şeyi istila eden o ruh çöküntüsü," diye tekrarladı, boğuk, kasvetli bir sesle, sanki ansızın uğursuz bir hayal görmüş gibi.

"Tanıştığımızda ben sizi hazırlamaya çalışmıştım," diye hatırlattı ona Casement. "Orada Yukarı Kongo'da karşılaşacağınız şeyler konusunda daha açıklayıcı olmadığım için üzgünüm."

Neydi onu bu kadar etkileyen? Yamyamlık gibi son derece ilkel âdetlerin bazı topluluklarda hâlâ geçerli olduğunu keşfetmek mi? Kabilelerde ve ticaret noktalarında birkaç frank karşılığında sahip değiştiren kölelerin hâlâ ortalıkta dolaşıyor olması mı? Sözde kurtarıcıların Kongoluları baskı ve köleliğin çok daha zalim biçimlerine maruz bıraktıkları mı? Yerlilerin kamçı darbeleriyle yarılmış sırtlarının görüntüsü mü kahretmişti onu? Ömründe ilk kez bir beyazın bir zenciyi, bütün bedenini yaralardan bir çapraz bulmacaya çevirene kadar kırbaçladığını görmek mi? Roger ondan ayrıntıları istememişti, ama hiç kuşku yok ki Le Roi des Belges'in kaptanı, bir an önce ingiltere'ye dönmek amacıyla üç yıllık sözleşmesini iptal ederek istifa ettiğinde, korkunç şeylere tanık olmuş biriydi. Dahası, Stanley Şelaleleri'nden dönüşünde Leopoldville-Kinshasa'dayken, Belçika Yukarı Kongo'yla Ticaret Anonim Şirketinin "yelekli ve şapkalı barbar" dediği müdürüyle şiddetli bir tartışmaya- giriştiğini de anlatmıştı Roger'a. Kendisi İçin uygarlık anlamına gelen İngiltere'ye dönmek istiyordu artık.

"Karanlığın Yüreği'ni okudun mu?" diye sordu Roger, Alice'e. "İnsanoğlunun oradaki görüntüsü sence doğru mu?

"Herhalde değil," diye karşılık verdi tarihçi. "Kitap yeni çıktığında bir salı akşamı bunu çok tartıştık. O roman, Afrika'nın oraya giden uygar Avrupalıları birer barbara çevirdiğini anlatan ibretlik bir öykü. Senin Kongo Raporu'nsa daha çok bunun tersini göstermişti. En kötü barbarlıkları oraya götürenlerin biz Avrupalılar olduğunu. Üstelik sen bir vahşiye dönüşmeden Afrika'da yirmi yıl yaşadın. Dahası, sömürgeciliğin ve İmparatorluğun erdemlerine inanarak gittiğinden daha uygarlaşmış olarak geri döndün."

"Conrad, Kongo'da insanoğlunun ahlaki çöküntüsünün su yüzüne çıktığını söylerdi. Yani hem beyazların, hem zencilerinkinin. Karanlığın Yüreği pek çok kez uykularımı kaçırmıştır. Bence o kitap ne Kongo'yu ne gerçekleri ne de tarihi değil, cehennemi anlatıyor. Kongo, bazı Katoliklerin salt kötülük dedikleri o korkunç görüşü anlatmak için kullanmış bir bahane."

Kelt Rüyası

1888'in Aralık ayında, Stanley'in demiryolu inşaatında bir yılını tamamlamadan istifa ederek, Ngombe Lutete'de misyonerlik yapan Bentley çiftinin yönetimindeki Vaftizci misyonunda çalışmaya gitti. Bu kararı, Matadi'de yerleşimcilerin mahallesindeki evlerden birinde, oraya yolu üstünde geçerken uğramış olan bir kişiyle yaptığı, akşam alacakaranlıkta başlayıp günün ilk ışıklarıyla sona eren bir sohbetin ardından ani olarak almıştı. Theodore Horte, İngiliz Donanmasının eski bir subayıydı. Kongo'da Vaftizci bir misyoner olmak için İngiliz Donanması'nı bırakmıştı. Doktor David Livingstone Afrika kıtasını keşfe ve orada İncil'i öğretmeye çıktığından beri Vaftizciler oradaydılar. 

Palabala'da, Banza Manteke'de, Ngombe Lutete'de misyonlar açmışlar, Stanley Göleti yakınlarındaki Arlhington'da da yeni bir misyonun açılışını daha yeni yapmışlardı. Bu misyonları ziyaret etmekte olan Theodore Horte, vaktini birinden ötekine yolculuk ederek rahiplere yardım etmekle ve yeni merkezlerin nasıl açılabileceğine bakmakla geçiriyordu. Yaptıkları o söyleşi, Roger Casement'ta ömrünün geri kalanı boyunca hatırlayacağı, 1902 yılının ortalarında üçüncü sıtma hastalığının nekahet döneminde olduğu o günlerde de tüm ayrıntılarıyla yâd ettiği bir izlenim bırakmıştı.

Theodore Horte'u dinleyen hiç kimse, onun meslekten subay olduğunu ve bir denizci olarak İngiliz Donanması'nın önemli askerî harekâtlarına katıldığını aklının ucundan bile geçirmezdi. Ne geçmişinden söz ediyordu ne de özel hayatından. Hali tavrı terbiyeli, kibar görünümlü bir adamdı. Mat adi’de, ırmağın sularına yansıyan yıldızlarla donanmış, ne yağmur ne de bulutların olduğu bir gökyüzünün altında, saçlarını uçuran sıcak bir rüzgârın hışırtısının ara sıra duyulduğu o sakin gecede, Casement'la Horte, yan yana asılı iki hamağa uzanmış olarak yemekten sonra sohbete başlamışlar, Roger ilk başta bunun akşam yemeğinin üstüne ancak uykuları gelene kadar sürerek unutulup gidecek olan o alışıldık söyleşilerden biri olacağını sanmıştı. Ancak, sohbet başladıktan kısa bir süre sonra, kalbinin alışıldıktan çok daha fazla çarpmasına neden olan bir şey oldu. Rahip Horte'un sesindeki yumuşaklık ve sıcaklığın kendisine ninni gibi geldiğini hissetmiş, iş arkadaşlarıyla, hele hele amirleriyle -belki bir defa Herbert Ward'in dışında hiç kimseyle- asla paylaşmadığı konularda konuşma arzusuna kapılmıştı. Sanki uğursuz şeyler söz konusuymuş gibi gizlediği kaygılar, üzüntüler, kuşkulardı bunlar. Bütün bu olanların bir anlamı var mıydı? Avrupa'nın bu Afrika serüveni söylendiği, yazıldığı, sanıldığı gibi bir şey miydi? Serbest ticaret ve İncil Öğretisi aracılığıyla buraya uygarlığı, kalkınmayı, modernleşmeyi mi getiriyordu? Asayiş Gücü'nün yerli halkı cezalandırmak için çıktığı seferlerde, ellerine geçen her şeyi talan eden o hayvanların buraya uygarlık getirdiği söylenebilir miydi? O sömürgecilerin -tüccarların, askerlerin, görevlilerin, serüvencilerin- arasında acaba kaç tanesi yerlilere karşı azıcık olsun saygı duyuyor, onları kardeş olarak ya da en azından insan olarak görüyordu? Yüzde beşi mi? Her yüz kişiden biri mi? Doğrusu şuydu ki, burada geçirdiği bütün o yıllar boyunca, zencilere en küçük bir pişmanlık duymadan aldatılabilecek, sömürülebilecek, kırbaçlanabilecek, hatta öldürülebilecek ruhsuz hayvanlar gibi davranmayan Avrupalıların sayısının iki elin parmaklarını geçmediğini görmüştü.

Theodore Korte, genç Casement'ın böyle acıyla içini dökmesini hiç sesini çıkarmadan dinledi. Konuştuğundaysa onun ağzından duyduklarına şaşırmışa benzemiyordu. Tam tersine, kendisinin de yıllardan beri korkunç kuşkular içinde olduğunu kabullendi. Yine de, şu "uygarlık" denilen şey, en azından kuramsal olarak doğruydu. Yerlilerin hayat koşullan korkunç değil miydi? Hijyen düzeyleri, boş inançları, en temel sağlık kavramları konusundaki bilgisizlikleri onların sapır sapır dökülmelerine neden olmuyor muydu? Yalnızca hayatta kalma çabaları bile trajik değil miydi? İlkellikten çıkmaları için, bazı barbarca alışkanlıkların, sözgelimi pek çok toplulukta çocukların ve hastaların kurban edilmesi âdetinin, birbirlerini öldürdükleri savaşların, köleliğin ve bazı yerlerde hâlâ uygulanan yamyamlığın yok edilmesi yolunda Avrupa'nın onlara verebileceği çok şey vardı. Dahası, gerçek Tanrı'yı tanımaları, tapındıkları ilahların yerine Hıristiyanların Tanrısını, merhamet, sevgi ve adalet getiren Tanrı'yı koymaları onlar için iyi olmaz mıydı? Buraya pek çok kötü insanın, belki de Avrupa'nın en kötülerinin aktığı doğruydu. Bunun bir çaresi yok muydu? Yaşlı Kıta'dan iyi şeylerin de gelmesi zorunluydu. Ruhları kirlenmiş tacirlerin açgözlülüğü değil, bilim, hukuk, eğitim, insanoğlunun içinde doğuştan var olan haklar, Hıristiyan ahlakı gelmeliydi. Geri adım atmak için artık çok geç değil miydi? Sömürgeleştirmenin iyi mi kötü mü olduğunu sormakta ya da kendi kaderlerine terk edilmiş olsalardı, yanlarında Avrupalılar olmadan Kongolular daha mı iyi olurlardı diye merak etmekte yarar yoktu. Geriye dönüşün olmadığı durumlarda, acaba hiç yapılmasaydı daha mı iyi olurdu diye sorarak vakit kaybetmeye değmezdi. İşleri yoluna sokmaya çalışmak daha iyiydi. Yolunda gitmeyen şeyi düzeltmek her zaman mümkündü. Zaten İsa'nın öğrettiği en güzel şey de bu değil miydi?

**

Çok sonraları, o yolculuk sona erip de raporunu yazarak Kongo'dan ayrıldığında ve Afrika'da geçirdiği o yirmi yıl yalnızca bir anıya dönüştüğünde, Roger Casement, kaç kez, burada gerçekleşmekte olan bütün o korkunç şeylerin kaynağında yalnızca bir tek sözcüğün bulunduğunu söyleyecekti kendi kendine: Açgözlülüktü o sözcük. O ülke insanlarının talihsizliğine bakın ki, Kongo ormanlarında bol bol bulunan o kara altına karşı duyulan açgözlülüktü bu. Oradaki zenginlik, bu bahtsız insanların üzerine yağmış bir lanet gibiydi, işler böyle sürüp gidecek olursa, onları yeryüzünden silip yok edecekti. Üç ay on günlük o süre içinde şu sonuca varmıştı Roger: Kauçuk daha önce tükenmeyecek olursa, yüzlercesini ve binlercesini yok etmekte olan o sistemin içinde Kongolular kendileri tükenip gideceklerdi.

**

Öyleyse bu suçlara son vermek için bir şey yapabilirsiniz," diye mırıldandı Roger Casement. "Biz Avrupalılar Afrika'ya bunun için gelmedik."

"Ya, öyle mi?" diyerek dönüp ona baktı Yüzbaşı Junieux. Konsolos, subayın benzinin solduğunu fark etmişti. "Niye geldik öyleyse? Ha biliyorum: Uygarlığı, Hıristiyanlığı ve serbest ticareti getirmeye geldik. Siz buna hâlâ inanıyor musunuz, Mr. Casement?"

"Artık hayır," diye anında karşılık verdi Roger Casement. 

"Eskiden evet, inanıyordum. Hem de bütün kalbimle. Bir zamanlar olduğum o idealist gencin bütün saflığıyla uzun yıllar inandım. Avrupa'nın Afrika'ya insanların hayatlarını ve ruhlarını kurtarmaya, o vahşileri uygarlaştırmaya geldiğini sanıyordum. Şimdi artık yanıldığımı anlıyorum."

Yüzbaşı Junieux'nun yüzündeki ifade değişmiş, suratındaki o duygusuz maskenin yerini birdenbire daha insanca bir ifade almış gibi gelmişti Roger'a. Hatta o kadar ki, ahmakların layık oldukları, merhamet dolu bir sevecenlikle bakıyordu kendisine.

"Kendimi o gençlik günahımdan kurtarmaya çalışıyorum, Yüzbaşım. Coquilhatville'e kadar bunun için geldim. Sözde uygarlık adına burada işlenen suçlan en küçük ayrıntılarına kadar bunun için belgeliyorum."

"Size başarılar dilerim, Sayın Konsolos," diye gülümseyerek onu alaya aldı Yüzbaşı Junieux. "Ama size içtenlikle söylememe izin verirseniz, korkarım başarıya ulaşamayacaksınız. Bu sistemi değiştirmeye kimsenin gücü yetmez. Bunun için artık çok geç."

How to Write about Africa

Binyavanga Wainaina, Granta Magazine

Always use the word ‘Africa’ or ‘Darkness’ or ‘Safari’ in your title. Subtitles may include the words ‘Zanzibar’, ‘Masai’, ‘Zulu’, ‘Zambezi’, ‘Congo’, ‘Nile’, ‘Big’, ‘Sky’, ‘Shadow’, ‘Drum’, ‘Sun’ or ‘Bygone’. Also useful are words such as ‘Guerrillas’, ‘Timeless’, ‘Primordial’ and ‘Tribal’. Note that ‘People’ means Africans who are not black, while ‘The People’ means black Africans.

Never have a picture of a well-adjusted African on the cover of your book, or in it, unless that African has won the Nobel Prize. An AK-47, prominent ribs, naked breasts: use these. If you must include an African, make sure you get one in Masai or Zulu or Dogon dress.

In your text, treat Africa as if it were one country. It is hot and dusty with rolling grasslands and huge herds of animals and tall, thin people who are starving. Or it is hot and steamy with very short people who eat primates. Don’t get bogged down with precise descriptions. Africa is big: fifty-four countries, 900 million people who are too busy starving and dying and warring and emigrating to read your book. The continent is full of deserts, jungles, highlands, savannahs and many other things, but your reader doesn’t care about all that, so keep your descriptions romantic and evocative and unparticular.

Make sure you show how Africans have music and rhythm deep in their souls, and eat things no other humans eat. Do not mention rice and beef and wheat; monkey-brain is an African’s cuisine of choice, along with goat, snake, worms and grubs and all manner of game meat. Make sure you show that you are able to eat such food without flinching, and describe how you learn to enjoy it—because you care.

Taboo subjects: ordinary domestic scenes, love between Africans (unless a death is involved), references to African writers or intellectuals, mention of school-going children who are not suffering from yaws or Ebola fever or female genital mutilation.

Throughout the book, adopt a sotto voice, in conspiracy with the reader, and a sad I-expected-so-much tone. Establish early on that your liberalism is impeccable, and mention near the beginning how much you love Africa, how you fell in love with the place and can’t live without her. Africa is the only continent you can love—take advantage of this. If you are a man, thrust yourself into her warm virgin forests. If you are a woman, treat Africa as a man who wears a bush jacket and disappears off into the sunset. Africa is to be pitied, worshipped or dominated. Whichever angle you take, be sure to leave the strong impression that without your intervention and your important book, Africa is doomed.

Your African characters may include naked warriors, loyal servants, diviners and seers, ancient wise men living in hermitic splendour. Or corrupt politicians, inept polygamous travel-guides, and prostitutes you have slept with. The Loyal Servant always behaves like a seven-year-old and needs a firm hand; he is scared of snakes, good with children, and always involving you in his complex domestic dramas. The Ancient Wise Man always comes from a noble tribe (not the money-grubbing tribes like the Gikuyu, the Igbo or the Shona). He has rheumy eyes and is close to the Earth. The Modern African is a fat man who steals and works in the visa office, refusing to give work permits to qualified Westerners who really care about Africa. He is an enemy of development, always using his government job to make it difficult for pragmatic and good-hearted expats to set up NGOs or Legal Conservation Areas. Or he is an Oxford-educated intellectual turned serial-killing politician in a Savile Row suit. He is a cannibal who likes Cristal champagne, and his mother is a rich witch-doctor who really runs the country.

Among your characters you must always include The Starving African, who wanders the refugee camp nearly naked, and waits for the benevolence of the West. Her children have flies on their eyelids and pot bellies, and her breasts are flat and empty. She must look utterly helpless. She can have no past, no history; such diversions ruin the dramatic moment. Moans are good. She must never say anything about herself in the dialogue except to speak of her (unspeakable) suffering. Also be sure to include a warm and motherly woman who has a rolling laugh and who is concerned for your well-being. Just call her Mama. Her children are all delinquent. These characters should buzz around your main hero, making him look good. Your hero can teach them, bathe them, feed them; he carries lots of babies and has seen Death. Your hero is you (if reportage), or a beautiful, tragic international celebrity/aristocrat who now cares for animals (if fiction).

Bad Western characters may include children of Tory cabinet ministers, Afrikaners, employees of the World Bank. When talking about exploitation by foreigners mention the Chinese and Indian traders. Blame the West for Africa’s situation. But do not be too specific.

Broad brushstrokes throughout are good. Avoid having the African characters laugh, or struggle to educate their kids, or just make do in mundane circumstances. Have them illuminate something about Europe or America in Africa. African characters should be colourful, exotic, larger than life—but empty inside, with no dialogue, no conflicts or resolutions in their stories, no depth or quirks to confuse the cause.

Describe, in detail, naked breasts (young, old, conservative, recently raped, big, small) or mutilated genitals, or enhanced genitals. Or any kind of genitals. And dead bodies. Or, better, naked dead bodies. And especially rotting naked dead bodies. Remember, any work you submit in which people look filthy and miserable will be referred to as the ‘real Africa’, and you want that on your dust jacket. Do not feel queasy about this: you are trying to help them to get aid from the West. The biggest taboo in writing about Africa is to describe or show dead or suffering white people.

Animals, on the other hand, must be treated as well rounded, complex characters. They speak (or grunt while tossing their manes proudly) and have names, ambitions and desires. They also have family values: see how lions teach their children? Elephants are caring, and are good feminists or dignified patriarchs. So are gorillas. Never, ever say anything negative about an elephant or a gorilla. Elephants may attack people’s property, destroy their crops, and even kill them. Always take the side of the elephant. Big cats have public-school accents. Hyenas are fair game and have vaguely Middle Eastern accents. Any short Africans who live in the jungle or desert may be portrayed with good humour (unless they are in conflict with an elephant or chimpanzee or gorilla, in which case they are pure evil).

After celebrity activists and aid workers, conservationists are Africa’s most important people. Do not offend them. You need them to invite you to their 30,000-acre game ranch or ‘conservation area’, and this is the only way you will get to interview the celebrity activist. Often a book cover with a heroic-looking conservationist on it works magic for sales. Anybody white, tanned and wearing khaki who once had a pet antelope or a farm is a conservationist, one who is preserving Africa’s rich heritage. When interviewing him or her, do not ask how much funding they have; do not ask how much money they make off their game. Never ask how much they pay their employees.

Readers will be put off if you don’t mention the light in Africa. And sunsets, the African sunset is a must. It is always big and red. There is always a big sky. Wide empty spaces and game are critical—Africa is the Land of Wide Empty Spaces. When writing about the plight of flora and fauna, make sure you mention that Africa is overpopulated. When your main character is in a desert or jungle living with indigenous peoples (anybody short) it is okay to mention that Africa has been severely depopulated by Aids and War (use caps).

You’ll also need a nightclub called Tropicana, where mercenaries, evil nouveau riche Africans and prostitutes and guerrillas and expats hang out.

Always end your book with Nelson Mandela saying something about rainbows or renaissances. Because you care.