SORRY, DARWIN, BUT BACTERIA DON’T COMPETE TO SURVIVE

“Survival of the friendliest” outweighs “survival of the fittest” for groups of bacteria, according to new research.

The research reveals that bacteria would rather unite against external threats, such as antibiotics, rather than fight against each other. The discovery is a major step towards understanding complex bacteria interactions and the development of new treatment models for a wide range of human diseases and new green technologies.

For a number of years the researchers have studied how combinations of bacteria behave together when in a confined area. After investigating many thousands of combinations it has become clear that bacteria cooperate to survive and that these results contradict what Darwin said in his theories of evolution.

Futurity

Why religion is not going away and science will not destroy it

Peter Harrison, Aeon

In 1966, just over 50 years ago, the distinguished Canadian-born anthropologist Anthony Wallace confidently predicted the global demise of religion at the hands of an advancing science: ‘belief in supernatural powers is doomed to die out, all over the world, as a result of the increasing adequacy and diffusion of scientific knowledge’. Wallace’s vision was not exceptional. On the contrary, the modern social sciences, which took shape in 19th-century western Europe, took their own recent historical experience of secularisation as a universal model. An assumption lay at the core of the social sciences, either presuming or sometimes predicting that all cultures would eventually converge on something roughly approximating secular, Western, liberal democracy. Then something closer to the opposite happened.

Not only has secularism failed to continue its steady global march but countries as varied as Iran, India, Israel, Algeria and Turkey have either had their secular governments replaced by religious ones, or have seen the rise of influential religious nationalist movements. Secularisation, as predicted by the social sciences, has failed.

To be sure, this failure is not unqualified. Many Western countries continue to witness decline in religious belief and practice. The most recent census data released in Australia, for example, shows that 30 per cent of the population identify as having ‘no religion’, and that this percentage is increasing. International surveys confirm comparatively low levels of religious commitment in western Europe and Australasia. Even the United States, a long-time source of embarrassment for the secularisation thesis, has seen a rise in unbelief. The percentage of atheists in the US now sits at an all-time high (if ‘high’ is the right word) of around 3 per cent. Yet, for all that, globally, the total number of people who consider themselves to be religious remains high, and demographic trends suggest that the overall pattern for the immediate future will be one of religious growth. But this isn’t the only failure of the secularisation thesis.

Scientists, intellectuals and social scientists expected that the spread of modern science would drive secularisation – that science would be a secularising force. But that simply hasn’t been the case. If we look at those societies where religion remains vibrant, their key common features are less to do with science, and more to do with feelings of existential security and protection from some of the basic uncertainties of life in the form of public goods. A social safety net might be correlated with scientific advances but only loosely, and again the case of the US is instructive. The US is arguably the most scientifically and technologically advanced society in the world, and yet at the same time the most religious of Western societies. As the British sociologist David Martin concluded in The Future of Christianity (2011): ‘There is no consistent relation between the degree of scientific advance and a reduced profile of religious influence, belief and practice.’

The story of science and secularisation becomes even more intriguing when we consider those societies that have witnessed significant reactions against secularist agendas. India’s first prime minister Jawaharlal Nehru championed secular and scientific ideals, and enlisted scientific education in the project of modernisation. Nehru was confident that Hindu visions of a Vedic past and Muslim dreams of an Islamic theocracy would both succumb to the inexorable historical march of secularisation. ‘There is only one-way traffic in Time,’ he declared. But as the subsequent rise of Hindu and Islamic fundamentalism adequately attests, Nehru was wrong. Moreover, the association of science with a secularising agenda has backfired, with science becoming a collateral casualty of resistance to secularism.

Turkey provides an even more revealing case. Like most pioneering nationalists, Mustafa Kemal Atatürk, the founder of the Turkish republic, was a committed secularist. Atatürk believed that science was destined to displace religion. In order to make sure that Turkey was on the right side of history, he gave science, in particular evolutionary biology, a central place in the state education system of the fledgling Turkish republic. As a result, evolution came to be associated with Atatürk’s entire political programme, including secularism. Islamist parties in Turkey, seeking to counter the secularist ideals of the nation’s founders, have also attacked the teaching of evolution. For them, evolution is associated with secular materialism. This sentiment culminated in the decision this June to remove the teaching of evolution from the high-school classroom. Again, science has become a victim of guilt by association.

The US represents a different cultural context, where it might seem that the key issue is a conflict between literal readings of Genesis and key features of evolutionary history. But in fact, much of the creationist discourse centres on moral values. In the US case too, we see anti-evolutionism motivated at least in part by the assumption that evolutionary theory is a stalking horse for secular materialism and its attendant moral commitments. As in India and Turkey, secularism is actually hurting science.

In brief, global secularisation is not inevitable and, when it does happen, it is not caused by science. Further, when the attempt is made to use science to advance secularism, the results can damage science. The thesis that ‘science causes secularisation’ simply fails the empirical test, and enlisting science as an instrument of secularisation turns out to be poor strategy. The science and secularism pairing is so awkward that it raises the question: why did anyone think otherwise?

Historically, two related sources advanced the idea that science would displace religion. First, 19th-century progressivist conceptions of history, particularly associated with the French philosopher Auguste Comte, held to a theory of history in which societies pass through three stages – religious, metaphysical and scientific (or ‘positive’). Comte coined the term ‘sociology’ and he wanted to diminish the social influence of religion and replace it with a new science of society. Comte’s influence extended to the ‘young Turks’ and Atatürk.

The 19th century also witnessed the inception of the ‘conflict model’ of science and religion. This was the view that history can be understood in terms of a ‘conflict between two epochs in the evolution of human thought – the theological and the scientific’. This description comes from Andrew Dickson White’s influential A History of the Warfare of Science with Theology in Christendom (1896), the title of which nicely encapsulates its author’s general theory. White’s work, as well as John William Draper’s earlier History of the Conflict Between Religion and Science (1874), firmly established the conflict thesis as the default way of thinking about the historical relations between science and religion. Both works were translated into multiple languages. Draper’s History went through more than 50 printings in the US alone, was translated into 20 languages and, notably, became a bestseller in the late Ottoman empire, where it informed Atatürk’s understanding that progress meant science superseding religion.

Today, people are less confident that history moves through a series of set stages toward a single destination. Nor, despite its popular persistence, do most historians of science support the idea of an enduring conflict between science and religion. Renowned collisions, such as the Galileo affair, turned on politics and personalities, not just science and religion. Darwin had significant religious supporters and scientific detractors, as well as vice versa. Many other alleged instances of science-religion conflict have now been exposed as pure inventions. In fact, contrary to conflict, the historical norm has more often been one of mutual support between science and religion. In its formative years in the 17th century, modern science relied on religious legitimation. During the 18th and 19th centuries, natural theology helped to popularise science.

The conflict model of science and religion offered a mistaken view of the past and, when combined with expectations of secularisation, led to a flawed vision of the future. Secularisation theory failed at both description and prediction. The real question is why we continue to encounter proponents of science-religion conflict. Many are prominent scientists. It would be superfluous to rehearse Richard Dawkins’s musings on this topic, but he is by no means a solitary voice. Stephen Hawking thinks that ‘science will win because it works’; Sam Harris has declared that ‘science must destroy religion’; Stephen Weinberg thinks that science has weakened religious certitude; Colin Blakemore predicts that science will eventually make religion unnecessary. Historical evidence simply does not support such contentions. Indeed, it suggests that they are misguided.

So why do they persist? The answers are political. Leaving aside any lingering fondness for quaint 19th-century understandings of history, we must look to the fear of Islamic fundamentalism, exasperation with creationism, an aversion to alliances between the religious Right and climate-change denial, and worries about the erosion of scientific authority. While we might be sympathetic to these concerns, there is no disguising the fact that they arise out of an unhelpful intrusion of normative commitments into the discussion. Wishful thinking – hoping that science will vanquish religion – is no substitute for a sober assessment of present realities. Continuing with this advocacy is likely to have an effect opposite to that intended.

Religion is not going away any time soon, and science will not destroy it. If anything, it is science that is subject to increasing threats to its authority and social legitimacy. Given this, science needs all the friends it can get. Its advocates would be well advised to stop fabricating an enemy out of religion, or insisting that the only path to a secure future lies in a marriage of science and secularism.

İLÂHÎ RAHMET VE ADALET, HAYVANLAR ÂLEMİ VE “NATÜREL SELEKSİYON”

Etobur vahşî hayvanların helâl rızıkları, hayvanların hadsiz cenazeleridir; hem zemin yüzünü temizlerler, hem de rızıklarını bulurlar. Sağ hayvanları öldürüp rızık yapmaları, Şeriat-ı Fıtriye’ce haramdır.

Hz. Bediüzzaman’ın tesbit ve ifade buyurduğu bu küllî düstur ve hakikat, hayvanlar âleminde gördüğümüz realite ile zahirde çelişmektedir. Bu çok önemli hakikatın üzerindeki zahirî çelişkiyi kaldırmak, hem insanlık tarihine, hem hukuka, özellikle ceza hukukuna, hem tıb ilmine, hem Darwinizm’in tabiî seçmecilik (natüral seleksiyon) iddiasına ışık tutacak ve pek çok gerçeği aydınlatacaktır.

Bediüzzaman (r.a.), Mesnevî’de de şöyle yazar:

Arkadaş! Masum bir insana veya hayvanlara gelen felâketlerde, musibetlerde, beşerin idrak edemediği bazı sebepler ve hikmetler vardır. İlâhî Meşiet’in (Dileme) düsturlarını ihtiva eden Şeriat-ı Fıtriye’nin, (yani Cenab-ı Allah’ın kâinat için koyduğu kanunlar mecmuasının) hükümleri, aklın varlığına tâbi değildir ki, aklı olmayan varlıklara tatbik edilmesin. O Şeriat’ın hükümleri ve hikmetleri kalb, his ve istidada bakar. Bunlardan meydana gelen fiillere o Şeriat’ın hükümleri tatbik edilir ve dolayısıyla bu fiiller, ceza veya mükâfatını görür. Meselâ, yetişmiş insan olarak senin aklın bir çocuğa tokat atmana mâni olmaz ama, çocuğun şefkati mâni olur. Dolayısıyla, çocuğun şefkati senin aklından daha ötede, sorumluluk ve mükâfat veya ceza gerektiren bir meleke olur. İşte, eğer bir çocuk eline aldığı bir kuş veya bir sineği fıtratına konan şefkate ters olarak öldürse, Şeriat-ı Fıtriye’nin hükümlerinden olan şefkat hissine muhalefet etmiş olacağı için düşüp başı kırılırsa müstehaktır. Çünkü bu musibet, o muhalefete cezadır. Veya dişi bir kaplan, kendi evlâdına olan şiddet-i şefkat ve himaye duygusunun aksine davranarak zavallı ceylanın yavrucuğunu parçalar ve yavrularına rızık yapar. Sonra bir avcı tarafından öldürülür. İşte hiss-i şefkat ve himayeye muhalefet ettiğinden, ceylana yaptığı aynı musibete maruz kalır. Kaplan gibi hayvanların helâl rızıkları, ölü hayvanlardır. Sağ hayvanları öldürüp rızık yapmak, Şeriat-ı Fıtriye’ce haramdır.

Hz. Üstad Bediüzzaman’ın bu açık ifadelerini hayvanlar âlemindeki avlanma ile nasıl te’lif etmek gerekir? Natürel seleksiyona da karşı çıkan bazı Müslüman ilim ve düşünce adamları, hayvanlar âlemindeki avlanmaya şu açıklamayı getirmektedirler: Etobur vahşî hayvanlar, ceylan, yaban sığırı gibi hayvanlar içinde ya zayıflara ya da çok yaşlılara saldırmakta ve bu şekilde ceylan veya yaban sığırı sürülerinin daha iyi yaşamasına yardımcı olmaktadır. Ayrıca, bu şekilde tabiatta bir gıda zinciri oluşmaktadır.

Elbette iyi niyetle ve müşahedeye dayalı olarak da yapılmış olsa bu açıklama, Hz. Bediüzzaman’ın hem ilgili daha başka ifadelerine terstir, hem de natürel seleksiyonu ret değil, kabûl ifade eder. Hz. Bediüzzaman, eserlerinin farklı yerlerinde şu önemli gerçeğe de parmak basar:

En zayıf, en aptal hayvan, en iyi beslenir: meyve kurtları ve balıklar gibi. En âciz, en nazik mahlûk, en iyi rızkı o yer: çocuklar ve yavrular gibi. Evet, helâl rızkı çeken güç ve irade değil, belki acz ve zayıflıktır: balıklar ile tilkilerin, yavrular ile canavarların, ağaçlar ile hayvanların mukayesesi, bunu göstermeye kâfidir.

İlâhî Rahmet ve Şefkat, zayıflar, âcizler, kimsesizler, yavrular ve yaşlılar üzerinde çok daha yoğun tecelli eder ve onları daha çok korur. Nasıl kâinatta Şeriat-ı Fıtriye’nin hükmünün bu yönde tecelli ettiğini müşahede ediyorsak, Dinî Şeriat’ın hükmü de bu yöndedir. Dolayısıyla, İlâhî Şefkat ve Merhamet’in, yavruları üzerine annelerin titrediği hayvanlar âleminde de yavruların, zayıfların ve yaşlıların etobur vahşî hayvanlara helâl rızık olmasına müsaade etmesi ve bazı hayvan sürülerinin hayatlarını daha iyi şartlarda devam ettirmesinde bunu bir faktör yapması kesinlikle düşünülemez. Meselenin gerçeği Allahü a’lem şu olsa gerektir:

Yaratılışta ve kâinatta aslolan, mutlak adalettir, yardımlaşıp dayanışmadır, sulh ve sükûndur ve sağlıktır; cidal, savaş, hastalık ve cezalandırma değildir. Şeriat-ı Fıtriye’nin hayvanlar âlemi dâhil bütün kâi-nattaki hükmü budur ve bunu kâinatın irade ve şuur sahibi olmayan, dolayısıyla sorumluluğu bulunmayan varlıkların hayatı dışında kalan bütün bölümlerinde ve tabakalarında gördüğümüz gibi, günaha istidadı olmayan meleklerin hayatlarında da müşahede etmekteyiz. İnsanlık âle-minde hastalıklar gibi, savaş da arızîdir; bazılarının sulh ve sükûnu, Allah’ın insanları üzerinde yarattığı aslî model olan fıtrî düzeni bozup, bu fıtrî düzenin kanunlarından ibaret olan Din’i yaşanmaz hale getirmesi karşısında, yani fitne çıkarması durumunda bu fitnenin izalesi ve düzen ve intizamın yeniden te’sisi için yapılır.

Dolayısıyla, savaş hukuku da aslî hukuk değildir. Kısmî şuur ve irade sahibi olmakla birlikte, asıl hisleri, fıtratları ve istidatları itibariyle Şeriat-ı Fıtriye’nin hükümlerine tâbi olan hayvanlar âleminde de aslolan, birbirlerini avlamak, birbirlerini öldürmek değil, helâl rızklarıyla geçinip, bir arada sulh ve sükûn içinde yaşamaktır.

Öldürme, kan dökme ve fesat çıkarma kendisine kesinlikle yasaklanmış ve yeryüzündeki hilâfet vazife ve misyonuna en ters olan insanlığın hayatında da ilk dönemde tam bir sulh ve sükûn vardı. İhtilâf ve çatışma yoktu. Kâinat ağacı kendisini meyve versin diye yaratılan, dolayısıyla kâinat hizmetine sunulan insanın hilâfet vazife ve misyonu, nasıl cinlerin ona tâbi olmasını gerektirmişse, hayvanlar âleminin de yine ona tâbi olmasını haydi haydi gerektirir. İnsanlık âleminde Din ve iyilik galipse, cinler âleminde de aynıdır; küfür ve kötülük galipse, cinler âleminde de farklı değildir. İnsanlık âleminde ilk ihtilâfın çıkıp, ilk kanın dökülmesi ve bozgunculuğun çıkmasıyla ilk fıtrî sulh ve sükûn düzeni de bozuldu. Ve bunun üzerine Şeriat’la birlikte peygamberler gönderilmeye başlandı. Aşağıdaki âyet, bu konuda gayet açıktır.

İnsanlar, başlangıçta (rızık ve benzeri hususlarda ayrılığa düşmemiş, kavgasız-nizasız) tek bir ümmet idi. (Derken ihtilâfa düştüler) ve Allah, (iman ve salih amelin karşılığında af, rahmet ve mükâ-fatıyla) müjdeleyici, (her türlü dalâlet yollarına ve bu yolların sonuçlarına karşı) uyarıcılar olarak peygamberleri gönderdi; beraberlerinde de, ihtilâf ettikleri konularda insanlar arasında hükmetmesi için kendisi bizatihî hak olan ve inişi esnasında da kendisine bâtılın asla yol bulamadığı Kitabı indirdi. O Kitap hakkında, ancak kendilerine o Kitabın verildiği topluluklar, hem de onlara apaçık deliller, gerçeği gün gibi gösteren âyetler geldikten sonra aralarındaki haset ve rekabetin yol açtığı tecavüzler sebebiyle ihtilâfa düştüler. Allah, hak mevzuunda ihtilâf ettikleri hususlarda iman edenlerin önünü açtı ve izniyle onları hidayete erdirdi. Allah, dilediğini dosdoğru bir yola hidayet eder.

İşte, insanlık tarihinde sulh ve sükûnun tam hakim olduğu ilk fıtrî düzen döneminde kurt kuzu ile, arslanlar ve kaplanlar ceylanlarla birlikte otlardı. Tilkiler, tavuklara saldırmazdı. Bu dönem, efsane gibi anlatılsa da, aslında eski tarihlerde geçmektedir. Derken insanlık âleminde ilk kan dökülüp ilk bozgunculuk çıkınca, bu bozulma hali veya fesat, artık kara ve denizde, dolayısıyla kara ve deniz hayvanlarının hayatlarında da düzenin, âhengin, sulhün, helâl rızkların, ölen hayvanların lâşelerinin vahşî hayvanlara da rahatça kâfi geldiği fıtrî ekosistemin bozulmasına da sebep oldu. Neticede, vahşi denilen hayvanların tabiatları da bozuldu ve onlar, fıtratlarını suistimal etmeye başladılar. Neticede, nasıl insanlık tarihinde savaşlar başlamışsa, hayvanlar âleminde de mücadeleler, birbirini boğazlamalar ortaya çıktı. Şu âyet ve Bediüzzaman’ın aşağıdaki ifadeleri, bu gerçek konusunda gayet sarihtir:

İnsanların bizzat kendi elleriyle işledikleri kötülükler ve dolayısıyla kazandıkları günahlar yüzünden denizde ve karada bozgunculuk ortaya çıktı, nizam bozuldu.

Peygamberliğin içtimaî (sosyal) hayattaki düstur ve neticelerinden ve güneş ve aydan tut, tâ bitkiler hayvanların imdadına ve hayvanlar insanın imdadına, hattâ bütün gıda zerrecikleri bedenin hücrelerinin imdadına ve yardımına koşturulan yardımlaşma düsturu, kerem yasası ve ikram kanunu nerede? Felsefenin içtimaî hayattaki düsturlarından ve yalnız bir kısım zalim ve canavar insanların ve vahşî hayvanların fıtratlarını sûistimallerinden kaynaklanan cidal düsturu nerede? Evet cidal (kavga, çatışma) düsturunu o kadar esaslı, aslî ve küllî kabûl etmişler ki, “Hayat bir cidaldir.” diye ahmakça hükmetmişler.

Bilmemek Olmamaya Delil Değildir

Yaptıklarının şuurunda olmayan varlıkların, faaliyetlerindeki gayeleri bilmiyor olmaları, o faaliyetlerde o gayelerin olmadığını göstermez.

Kâinatta hiçbir şey, hiçbir varlık, boşuna yaratılmamıştır. Her biri, kâinatın sistemi içinde pek çok vazife görmektedir. Cemadât ve bitkiler, insan ve daha başka bazı faktörler tarafından engellenmedikçe vazifelerini tam ve mükemmel yaparlar. Çok cüz’î irade ve şuur sahibi, dolayısıyla cüz’î öğrenme ve farklı davranabilme kabiliyeti geliştirebilen hayvanlar âlemi de, vazifelerini çok cüz’î şuur ve iradelerinin yol açtığı çok az suistimaller dışında yine mükemmel yerine getirir. İnsan vücudu da, yine bizzat insanın ve insan tarafından değiştirilen çevre ve beslenme şartları gibi faktörlerin sebep olduğu kusur ve noksanlar dışında yine mükemmel çalışır. Kâinatta şuurlu ve sorumlu olan insanlar ve cinler dışında her varlığın vazifesini mükemmel veya mükemmele yakın yaptığına ve bu varlıkların her biri gibi, onların her hareketinin, gördükleri her vazifenin onlarca, yüzlerce, binlerle gayeye hizmet ettiğine en açık delil, kâinatın mükemmel düzeni ve bu düzenin, düzendeki intizamın hiç bozulmadan devam etmesidir. Bugün, bir yandan materyalistler ve Darwinistler neticede mutlak ilim, irade ve kudret sahibi Yaratıcı’ya işaret edeceği için bu gayeliği görmek istemeseler de, aslında insanlık, hiçbir insan bu gayelikten kaçamamakta, çevrecilik, çevre bilinci, çevreyi veya ekosistemi koruma üzerine hassasiyetle eğilmezlik edememektedir.

Şuurlu olmayan varlıklar, gördükleri vazife ve hizmetlerdeki gayenin farkında olmayabilirler. Ama onların bunun farkında olmaması, onların faaliyetlerinde ve yaptıkları işlerde sayısız gayelerin takip edilmediğini göstermez. Nasıl saat vakti göstermek gibi çok önemli bir hizmet gördüğünü bilmez, ama onun bunu bilmemesi kimseyi saatin varlığının gayesini inkâra götürmezse, bunun gibi, kâinattaki bazı varlıkların neyi niçin, hangi gayeye yönelik yaptıklarını bilmemeleri de, onların faaliyetlerinin gayesiz olduğu gibi bir sonuç doğurmaz. Kısaca, bilmemek, olmamaya delil değildir.

Maddenin Ezeliyeti Tevehhümü Hakkında

Maddenin ezeliyeti ve zerre hareketlerinden canlı türlerin meydana gelmesi gibi bâtıl şeylere ihtimal vermek, sırf başka şeyle nefsini ikna etmek sadedinde olduğu için o işlerin fâsit esaslarını tebeî nazarla yandan bakmakla idrak edememekten ileri gelir. Evet, bir kişi kendisini ikna etmek için ciddi bir araştırma ve derin bir bakışla meseleye yönelirse, bunların imkânsız olduklarına asla makul bir taraflarının bulunmadığına hükmedecektir. Faraza kabul etse de Yaradan’dan gafleti sebebiyle ortaya çıkan bir zorlanma ile kabul edebilir.

Ahsen-i takvim üzere yaratılmış mükerrem bir fıtrata sahip olan insan, insaniyetin cevheri itibarıyla daima hakkı elde etmek istiyor ve hakikati arıyor. Daima en büyük maksadı da saadettir. Fakat bâtıl ve dalâlet ise, hakkı arıyorken haberi olmadan eline düşer. Hakikatin madenini kazarken iradesi dışında bâtıl onun başına düşer. Veyahut hakikati

bulmakta zorlandığında hakkı elde edemeyip hüsrana uğradığında, asıl fıtratı, vicdanı ve fikri; imkânsız ve gayr-ı makul bildiği bir şeyi, sathî ve tebeî nazarla kabul etmeye mecbur oluyor. İşte bu hakikati göz önünde bulundur. Göreceksin ki, kâinattaki bütün nizamdan gaflet eseri olarak, tevehhüm ettikleri maddenin ezeliyetini ve hareketi, hem şu akılları hayrette bırakan bediî nakış ve sanatla tahayyül ettikleri kör tesadüfü ve bütün hikmetlerin şehadetlerine rağmen, cansız câmit sebeplerde var olduğuna inandıkları hakikî tesiri ve nefisleriyle mugalataya (demogojiye) girip kâinat olaylarındaki devamlılık sebebiyle vehmin yanıltmasıyla hayallerinde tecessüm ettirdikleri mevhum tabiatı bütün bu işlere merci yapmakla kendilerini teselliye çalışmalarını, elbette fıtratları reddeder. Fakat yalnız hakkı bulmak için ona yöneldikleri ve kasten hakikate ulaşma gayretine girdikleri için şu bâtıl vehimler, davetsiz olarak yolunun bir tarafından o mükerrem insana kendilerini arz ederler. Elbette asıl ana maksadının hedefine gözünü dikmiş olan bu kişi, o vehimlere ve tebeî ve sathî bir nazarla bakıyor. Böyle sathî ve tebeî bir nazarla üstünkörü baktığı için onların, bunların bozuk ve aldatıcı olan içlerine tam nüfuz edemiyor. Ama ne zaman rağbet gösterip bizzat ve satın almak nazarı ile baksa, almaya değil, belki iltifat etmeye ve bakmaya bile tenezzül etmez.

Evet, bâtılın durumu şöyledir: Ne vakit tebeî bir nazar ile bakılırsa, doğru olduğuna bir ihtimal verilir. Fakat, derinliğine bir nazarla bakıldığında doğruluk ihtimali bertaraf olur.

İnsanlığın Yeryüzünde Ortaya Çıkışı

Her ne kadar modern tarih, yazıyı belli bir devre ile irtibatlandırsa da, bunu olduğu gibi kabul etme mecburiyetinde değiliz. Zaten insanlığın menşeinin mağara devri gibi muhayyel bir vahşete bağlanması kat'iyen mâkul değildir.

Biz, bu çizgideki tekâmülü temelden reddediyor, mağara devrini, taş devrini, tunç devrini kayd-ı ihtiyatla karşılıyoruz. İhtimal bütün bunlar, dinsiz tekâmülcülerin, dinli ve dinsiz milletlerin tarihine sokuşturdukları eraciften gayr-i makul şeyler ve ilmî bir mesnetleri de söz konusu değil.. zaten böyle bir şeyin aslının olmadığı da bugün bir kısım Batılı münekkitler tarafından ifade edilmekte. Evet, insanlığın yeryüzündeki neş'eti, peygamberlerle başladığı için, beşer tarihinin temelinde vahşet değil, o günün şartlarına göre bir medeniyet söz konusudur.

Beyin

“Aşağı yukarı 1300 gram olan beyinde, on milyar civarinda sinir hücresi vardir ve bu hücrelerin her biri, bir katrilyon bağlantiyi meydana getirmek için yeteri kadar fiber gönderir. Bu ise bir milyon mil karelik alani kaplayan, keşif bir ormandaki yaprakların sayısına eşittir.”

 Michael Denton, Evolution: A Theory in Crisis, 330

Şuur ve Evrim

"Darwinist evrim, hiçbir zaman şuurun kökenini açıklayamayacak. Belki Darwinistler şuurun zaman içinde hangi süreçlerden geçtiğini açıklayabilirler, çünkü şuurun sebebi olduğu davranışlar, hayatta kalmada önemli bir etkendir. Ancak şuurun kökenini asla açıklayamazlar."

"Genel olarak, bilgisayarlar zekâyı taklit edebilir, ama hiçbir zaman şuur sahibi olamaz. Davranışı; canli, hareketli ve bilinçli olmakla kariştirmamalıyız. İleride çok yüksek zekâli bir bilgisayar, şuur sahibi olduğunu söyleyecek, hatta şuurluymus gibi davranacak şekilde programlanabilir. Ama hiçbir zaman gerçekten şuurlu olamaz, çünkü şuur beyinden bağımsız, tamamen gayr-i maddi bir mevcuttur.”

“Dilediğiniz sayıda bilgisayarı birbirine bağlayabilirsiniz ama sonuçta gene de şuur sahibi olmayacaklardir, çünkü ne olursa olsun tek yaptiklari sembolleri ardi ardina dizmekten ibaret olacaktir. –durduk yere suur sahibi olamayacaklardir- ” [“do brains make minds?” içinde closer to truth, ekim 2000]

J.P. Moreland